Nic dziwnego, że piesi mają psi problem. A już szczególnie ci, którzy psów nie mają. Bo oni z całą pewnością i to bez wyjątku zbieraliby psie stożki i zanosili w zębach do śmietniczki, tacy są porządni. I dlatego wymagają tego od właścicieli psów. Całkiem słusznie wymagają. Ale że sami byliby pod tym względem nienaganni, w to nie wierzcie. Opozycja zawsze twierdzi, że byłaby lepsza. Najlepszym na to sposobem jest być lepszym niż ona. Mamy psy, zbierajmy psie kupy, niech nam nikt nie mówi, że on to by ho, ho! Nie dajmy mu powodu. Po lekturze artykułu „Gdzie ma pies pogrzebane" w „Polityce" z wiosny przed rokiem pomyślałam sobie, o, tak, święte słowa, święte. Rok w rok o tej samej porze jak mantra powtarzane. I tylko szkoda, że na wiatr. Można by ten tekst powielić i już mieć gotowy na następne lata. Z tym samym skutkiem. Obawiam się. Więc może by to ugryźć jakoś inaczej i raz na zawsze pogrzebać? Pozwolą Państwo, że spróbuję? Jako szczęśliwa właścicielka następujących po sobie pokoleń psów, osoba głęboko doświadczona wieloletnim zbieraniem pupilich kup, z własnym patentem na problem, i równocześnie czuła na estetykę otoczenia dziennikarka, spróbuję. I to ze świadomością, że samym gadaniem niczego nie zwojuję. Ale może uda mi się przekonać koleżanki dziennikarki i kolegów dziennikarzy, że samo napisanie artykułu to za mało? Prawdę mówiąc, bez urazy, to tyle co nic. Ot, gadał dziad do obrazu. Bo niby co ma wyniknąć z tego, że ja, wierna czytelniczka „Polityki", przeczytam, i zadumam się nad nieskutecznością takich artykułów? Bo że są nieskuteczne, to chyba się wszyscy zgodzimy, prawda? Bowiem, gdyby były skuteczne, nie musiałoby ich być! A zatem nie są! Tyle już wiemy na pewno. Więc gdzie leży pies pogrzebany?
Nic prostszego. Reklamodawcy wiedzą to doskonale. Wypaleniem tego w mózgu, czyli po prostu tak długim kładzeniem do głowy, żeby funkcjonowało automatycznie. Bez pudła. Jak oddech. Żeby ręka sama sięgała po towar. Reklamowaną markę. Żeby logo świeciło w głowie zaraz obok własnego imienia. I to jest ten jedyny raz, kiedy ja, zagorzała popleczniczka NO LOGO, stawiam na LOGO. Czyli na wszechobecną kampanię reklamową przeciw zaśmiecaniu świata. Od plastikowych butelek, po stare lodówki, od petów, po psie nieczystości. Do skutku, do spodu, do bólu, do znudzenia, do bólu, do spodu, do skutku. Czyli jak? Tak samo chytrze a skutecznie, jak robią to reklamodawcy: 1. odwołaniem się do tego, co najprzyjemniejsze, do jedzenia i seksu przy użyciu najpiękniejszych uwodzicielskich modelek („Z kamasutrą się nie udało? — Skłony dwa razy dnia nad kupką swojego psa — uelastyczniają ciało", „Zbierz kupkę — dostaniesz zupkę" [ 1 ]); 2. zmobilizowaniem najlepszych tekściarzy, żeby wymyślali najbardziej chwytne hasła („Kupa psów kupę kup zostawia", „Mój pan? Pies na kupy!" itd., itp.); 3. atakowaniem ze wszystkich stron, zdjęciami na billboardach (pies stękający nad nocniczkiem), przerywnikami w telewizji w porze najwyższej oglądalności („Uwaga! Czysta Warszawa!"), hasłami powtarzanymi w audycjach radiowych co piosenka („Kupa zebrana to psi obowiązek pana"); 4. twarzami najsłynniejszych artystów, aktorów, satyryków, prezenterów telewizyjnych, gwiazd(ek) najulubieńszych seriali (lub ich psów: "Nie ze mną te numery, Bruder, kup nie zostawiamy!"), piosenkarzy („A wszystko tooo, bo ciebie kochaaam… i dlatego po tobie sprzątam"), znanych pisarzy („Moja pani, jamnik i jego pisarz to najczystsza para na Plantach"), zaangażowaniem do kampanii kabaretu Mumio („Takie tam woreczki na psie kupeczki"), Marka Kondrata („Mój bank to wie: czysta lokata — czyść po psie!"), Stanisława Tyma („Czysty interes? Kupa w woreczku"), Beaty Tyszkiewicz („Ja się na tym znam: prawdziwa dama sprząta po swoim cavalierze"), Andrzeja Grabowskiego („Ferdek, wyłaź z psem, a bez zebrania kupy nie wracaj")… za odpowiednio wysoką gażę, rozumie się; 5. zabawnymi reklamami z udziałem dzieci — jak nie znoszę tego w innym kontekście, ale niech grają, niech robią kariery, cel chwalebny („Mnóstwo pyszności dla mocnych kości — mnóstwo czystości gdzie pies zagości"), i młodzieży („Masz jasność? Chodzi o czystość!"); 6. promocjami najprzeróżniejszego rodzaju ("Wygrasz jak zgadniesz, wyślij tylko jednego SMS-a: Największym przyjacielem człowieka jest pies czy wydra?") i przeznaczeniem pieniędzy za SMS-y nie do własnej kieszeni, a na jeszcze skuteczniejsze kampanie antyzaśmieceniowe, i pokazywaniem tego w telewizji w porze okołowiadomościowej, i w środku najlepszych filmów w momencie najwyższego napięcia (ale tak umiejętnie, żeby nie doprowadzić ludzi do szału i do reakcji przeciwnej, spece od reklam wiedzą jak to robić, żeby człowieka zażyć); 7. gadaniem o tym w najbardziej popularnych programach telewizyjnych: u Ewy Drzyzgi, u Kuby Wojewódzkiego, u Szymona Majewskiego, w programach „Załóż się", „Taniec z gwiazdami", „Europa da się lubić" [ 2 ], „Teraz my" itd.; 8. zapłaceniem Madonnie 10 milionów dolarów za to, że piśnie przez sekundę w RadioZet o ważności posprzątania po sobie (swoim dziecku, swoim psie); 9. namówieniem Ilony Łepkowskiej, niech wplecie to w scenariusze seriali „M jak Miłość", „Klan", „Na dobre i na złe", i sowitym zapłaceniu jej za to; 10. wychwalaniem i nagradzaniem najczyściej utrzymanych posesji, najpracowitszych dozorców, dozorczyń..., rozdawaniem pochwalnych dyplomów z kopertą; 11. pogadankami w klubach, kołach, szkołach, na uniwersytetach, akademiach (nie przesadzam, to naprawdę ważne!); 12. nagrodami i karami (specjalny Nobel, Oscar, Cesar, Lew, Orzeł, Niedźwiedź, Pracz Szop, Kot...); 13. i wreszcie własnym przykładem. Własnym przykładem najbardziej! Zaganianie raz do roku dzieci do sprzątania daje, owszem, natychmiastowy efekt. Ale krótkotrwały. Bo dzieci uczą się z tego najbardziej jednego, że dorośli mają w nosie środowisko, w którym żyją, i rzucają wszystko i wszędzie pod siebie, zero szacunku dla otoczenia. Dzieciom można próbować niejedno wmówić, ale dzieci uczą się przede wszystkim przez naśladowanie dorosłych. Czyli też rzucają i też rzucać będą. Nawet jak inicjatywę „wiosenne porządki" uważają za dobrą zabawę i labę.
W Szwecji, gdzie teraz mieszkam, nie ma osobnych koszy na psie odchody, woreczki trzeba sobie kupić samemu w zwykłym sklepie. Każdy psiarz ma ich kilka przy sobie. Nawet jak nie ma przy nim psa, rozpoznać go można po sterczących z kieszeni ubrania charakterystycznych końcach woreczków. Gdy jestem w Krakowie, mam ze sobą zwykłe przezroczyste woreczki, te, których moc dostaje się w sklepach z każdym zakupionym towarem, i które aż się proszą o sensowny recykling. Że przezroczyste, to mankament, ale za to mają dobre ucha do zawiązywania (robię sobie z różnych opakowań jednorazowe szufelki, tekturki ok. 8x13 cm, rach, ciach i są, jeden wprawny ruch ręką i kupa ląduje w woreczku, bez zbędnego dotykania [ 4 ]). Nie spodziewam się, żeby w Polsce szybko stanęły takie zielone psie toalety z woreczkami, jak te w Zurichu, ale już widziałam specjalne „psie kosze" na krakowskich Plantach i w Warszawie. Coś więc w tej sprawie drgnęło. Jednak tak naprawdę musi drgnąć w świadomości obywateli, właścicieli psów i psich niewłaścicieli. Jeśli można zrobić kampanię reklamową taką, jaką robią: telefonia komórkowa, piwo, zupy z torebki, jogurty, tabletki przeciwbólowe… to i kampania na rzecz sprzątania i niezaśmiecania też jest do pomyślenia [ 5 ], a umówmy się, jest znacznie ważniejsza niż Actimel, Danonki czy Harnaś. Bo to nie jest tylko kwestia psich kup, ale zostawiania wszystkiego i wszędzie po sobie… jak ta, bez urazy, krowa, niemytych kubków w biurowej kuchence — istna plaga biurowej rzeczywistości; rozgrzebanych materiałów budowlanych przez budowniczych i remontujących po zakończonej robocie — prawdziwa klęska żywiołowa; wyrzuconych pokwitowań wokół bankomatów — jakby nie można było wsunąć swojego do kieszeni; petów wokół ławek w parkach — widok rujnujący romantyczne pocałunki; zużytych biletów tramwajowych na przystankach — choć kosz na śmieci w środku; niesprzątanych klatek schodowych — pamiętam jak się temu dziwił Steffen Moeller w programie Moniki Richardson [ 6 ], mieszkania niby w porządku a klatki schodowe jak w slumsach; dzikich wysypisk śmieci w najzieleńszych zakątkach — aż się serce ściska, tyle piękna na marne; itd. itp. W tym kontekście psie kupki to doprawdy szczegół. Tyle że w szczególe, jak wiadomo, diabeł siedzi. I diabelne koszty, powiadacie? Skąd wziąć te miliony dolarów dla Madonny? Te setki tysięcy złotówek dla naszych sław? Skąd fundusze na kampanie, uświadamianie, działanie? Zewsząd. I nie oszczędzać. Wizerunek Polski musi kosztować. Są na to dotacje. Są specjaliści w dziedzinie. Tu nie ma co skąpić, nie ma co być skromnym, na to są pieniądze. A od sprzątania po sobie nikomu jeszcze korona z głowy nie spadła. Nawet angielskiej królowej. Zapewniam Państwa. Inaczej byłoby o tym na pierwszych stronach gazet. Footnotes: [ 1 ] Póki co pomysły a vista moje. [ 2 ] Coś mi się majaczy, że już o tym było. [ 3 ] Czytaj więcej: E. Binswanger-Stefańska: Prawo i pies - głos przeciw smyczom kagańcom [ 4 ] Czuję się jednak w obowiązku dodać, iż zbieranie ekskrementów po swoich ulubieńcach ma też swoją praktyczną stronę: uczymy się obserwować, czy ich trakt żywieniowy od alfy po omegę funkcjonuje bez zarzutu, bo jeśli nie, mamy jak na dłoni. [ 5 ] Z kolei trzeba napiętnować te reklamy, które niechcący pozostawiają negatywne wzorce. Jak ta antynikotynowa, gdzie paląca kobieta gasi papierosa wprost na ławce w parku... i odchodzi. Jak wody mineralnej, gdzie pijący uderza butelką o skałę... i co potem z tą pękniętą butelką? Jak film, gdzie nieszczęśliwie zakochany bohater rzuca kwiaty na środku ulicy, depcze je, skacze po nich... po czym po prostu zostawia, a powinien po wyładowaniu frustracji grzecznie posprzątać, zadziwiłby swoją ukochaną i jego notowania by wzrosły. [ 6 ] Jeszcze raz "Europa da się lubić". | |
Original.. (http://therationalist.eu.org/kk.php/s,5474) (Last change: 23-07-2007) |