To zależy według jakiego kryterium dokonywać rozróżnienia.
Sokrates
- zajmował się człowiekiem
- zajmował się jedynie sprawami etycznymi (tu: głównie moralnymi)
- przyroda mało go interesowała
- cnota jako dobro bezwzględne (odrzucał wcześniejszy relatywizm)
- prawa dotyczące cnoty moralnej uważał za niepisane (por. dekalog jako normy pisane)
- co jest dobre moralnie jest i pożyteczne
- wiedza (etyczna) jest warunkiem dostatecznym cnoty
- jako nauczyciel nie obiecywał, że nauczy prawdy, lecz, że wraz z uczniami będzie jej poszukiwać. Jego nauczanie miało więc być poszukiwaniem prawdy
Metody zdobywania wiedzy:
a) elenktyczna - negatywna, bo mówiła o tym jak usuwać fałszywe przekonania; metoda zbijania sądów, doprowadzania do absurdu - przejmował jako swój pogląd przeciwnika (tzw. ironia Sokratesa) i za pomocą pytań zmuszał do wyciągnięcia z danego twierdzenia konsekwencji absurdalnych; celem było demaskowanie tego co jest jedynie pozorem wiedzy
b) maieutyczna - pozytywna, bo mówiła jak zdobywać przekonania prawdziwe

Platon
Sokrates zajmował się głównie sprawami etycznymi, a Platon przejął poglądy Sokratesa w tej materii, rozwijając je tylko. Nie ma więc jakichś zasadniczych różnic, jak np. między Sokratesem a sofistami. Platona wyróżnia głównie to, że jego zainteresowania filozoficzne wykraczały bardzo istotnie poza sprawy do jakich ograniczał się Sokretes.
Platonizm jest przede wszystkim systemem idealistycznym (głosił teorię o istnieniu wiecznych idei)
- istnieje byt idealny i realny zależny od idealnego (np. w etyce: celem człowieka są dobra idealne a realne chyba tylko jako środki)
- istnieje dusza niezależna od ciała, ale ciało jest zależne od duszy
- głosił istnienie wiedzy rozumowej, niedoświadczalnej, stojącej znacznie wyżej od wiedzy zmysłowej; nauka najdoskonalsza to czysto racjonalne dociekania (Sokrates nie był takim teoretykiem)

Ogólnie: platonizm to bardziej spirytualizm, a sokratyzm to bardziej humanizm