>Co Wy na to?
Jest troche w tym prawdy, okres dojrzewania intelektualnego jest okresem stawiania sobie wielu egzystencjalnych pytan a wiec i pytan o charakterze filozoficznym. Potem przychodzi okres pewnej stabilizacji, koncentracji na wlasnej pracy (np fizyka), lecz wydaje mi sie ze w pewnym momencie nastepuje powrot do problematyki filozoficznej. Nie jest to bynajmniej efektem "starczego zdziecinienia" lecz checia glebszego zrozumienia sensu wlasnego, prawie juz dokonanego zycia. Cytowane wiec zdanie wydaje mi sie tylko czesciowo uzasadnione, za to calkiem prowokacyjne.
Absolwent UW.

>Co Wy na to?

Zgadza się.

>Co Wy na to?
Filozofia nie wymaga od tez dokładności czy informatywności. Wystarczy, że są logicznie spójne. Ponieważ ugruntowanie w rzeczywistości nie ma znaczenia, jest to błądzenie po próżnicy - użyteczne może jako forma autoterapii.

>>Co Wy na to?
>Filozofia nie wymaga od tez dokładności czy informatywności. Wystarczy, że są logicznie spójne.

Taka diagnoza nieźle opisuje większy kawał historii filozofii. Nie ma w tym nic dziwnego, ponieważ jest to najstarsza dziedzina naszej aktywności poznawczej na poziomie teoretycznym. Różne teorie filozoficzne budowane były na bazie wiedzy dostępnej w okresie ich formułowania, gdy nasz wiedza również była niedokładna lub wręcz bałamutna (z dzisiejszego punktu jej widzenia). Skromność wiedzy skutkowała też niewielką ilością łatwo zauważalnych ograniczników zakresu, kierunku dociekań filozoficznych oraz sensowności wniosków. Wysepki ludzkiej wiedzy były rozrzucone po oceanie niewiedzy i ich łączenie w bardziej uogólnione koncepcje było, siłą rzeczy, obarczone dużą niedokładnością wniosków. Często jedynie logiczna spójność mogła służyć weryfikacji mniosków.
Bardzo wolne tempo rozwoju konkretnej wiedzy o rzeczywistości powodowało długotrwałą "przeżywalność" koncepcji filozoficznych i utrwalanie się istniejącego sposobu uprawiania filozofii.

> Ponieważ ugruntowanie w rzeczywistości nie ma znaczenia, jest to błądzenie po próżnicy - użyteczne może jako forma autoterapii.

Powyżej napisałem dlaczego, moim zdaniem, "ugruntowanie w rzeczywistości" przeszłych koncepcji filozoficznych wygląda z naszej dzisiejszej perspektywy na rzecz nieistotną dla ich twórców. Zauważ, że w XVIII-XIX w., gdy suma wiedzy o rzeczywistości znacznie wzrosła, pojawiło się wiele nowych koncepcji widzenia świata i często nie były już one rozważaniami typu "sobie a muzom". Konsumowały nową wiedzę i formułowały wnioski nawet bardzo konkretne i mające realne konsekwencje praktyczne (np. w zakresie sposobów organizacji społecznej).

---

Nie stosuję emoticonów