Czyli dość często używany argument, że III Rzesza była państwem ateistycznym.

Przeglądam czasami różne fora i oto, na jakie kwiatki się natknąłem:

"Naturalnie ludzie bezreligijni (ateiści) tez mieli swoje wielkie państwa vide III Rzesza i Związek Radziecki."

"Nie ulega wątpliwości, ze III Rzesza była państwem ateistycznym."

"Całe przywódctwo na samym czele z Adolfem było ateistami."

Cytaty stąd: peb.pl/pol(*)172054-homoseksualizm-108.html

Co wy na to?

   Dotyczy to właściwie niemal każdego określenia podobnego rodzaju, lecz na tym forum, rzecz jasna, powinno być o racjonaliście. Nie pytam, kto jest racjonalistą naprawdę, ponieważ nie podlega to dyskusji. Jest nim ten, kto jest. Ten, kto nie trąbi o swym racjonalizmie, nie mianuje się wyrocznią i geniuszem, po prostu jest racjonalistą. Jeśli ktoś jest racjonalistą naprawdę, nikt w to raczej nie wątpi, za pewnym wyjątkiem: wątpią w to zawsze i jedynie racjonaliści na niby.

   Więc, kto to jest „racjonalista na niby”?

   Jest nim zwykle ten, kto się sam tak mianował. A mianował się, bo – jak twierdzi – „obecnie jest wolność i można być, kim się tylko chce”. To też jest niby prawda. Różnica między „być” – a „chcieć być” nie ma dla zwolenników takiej równości żadnego znaczenia. „Chcę być, to jestem”. Kłopot polega na tym, iż zaprzeczyć nie wolno, gdyż stanowiłoby to obelgę, lub – jeszcze gorzej – dyskryminację. Obecnie dyskryminacja jest w modzie o tyle, i ile można kogoś o nią posądzić. Kogoś - podkreślam. Siebie nie. W osobistym wydaniu obelga jest prawdą, dyskryminacja korzystaniem z praw. Rozwijać tego nie mam szczególnej ochoty.

   Więc ja, osobiście, kombinuję: kim by się mianować? Z jakich praw skorzystać?

Witam,
Mój najleprzy przyjaciel jakiś czas temu zaczął chodzić na spotkania religijne w Kościele katolickim. Przyznam, że jako ateista nie byłem z tego szczególnie zadowolony, ale jako jego przyjaciel nie chciałem wtrącać się w jego światopogląd. I teraz widzę, że zrobiłem błąd. Otóż Piotr{ tak ma na imię} zamiast skupić się na pisaniu pracy magisterskiej, z którą ma pewne problemy, skupia się na religii. Wyjechał teraz na spotkanie religijne około 200 km poza miejsce swojego zamieszkania.
{Kilka tygodni temu rozmawiałem z jedną dziewczyną, która chodzi na te spotkania. Otóż uczestnicy - co prawda zmienili jej światopogląd na chrześcijański, ale równocześnie odmówili pomocy, kiedy miała problemy osobiste. Bez komentarza}
Religia jest prywatną sprawą, ale teraz widzę, że coraz częściej przysłania inne dziedziny życia {szkołę}.
Rozmowa w cztery oczy nie wchodzi w rachubę, mieszkam w Anglii i rzadko jestem w Polsce. Rozmawiamy najczęściej na Skypie.
Co mam mu powiedzieć, jak przekonać. Widzę, że oaza katolicka zaczyna mieć zły wpływ na mojego przyjaciela.

Czy bycie „Racjonalistą” oznacza zwalczanie religii? Czy bycie „Racjonalistą” oznacza kpienie z ludzi wierzących?
Takich i jeszcze parę innych pytań można by zadać czytając eseje i felietony, wątki z forum Racjonalisty.
A przecież w otaczającym nas świecie, w którym ma się dość widniejącym na każdym kroku symboli religijnych, jest tyle ciekawszych tematów, bardziej zajmujących i bardziej rozwijających.

Witam wszystkich serdecznie. Pragnę stworzyc książkę o ważnych i ciekawych informacjach w sprawie kościoła katolickiego. Chciałbym przybliżyc ludziom poglądy ludzi wierzących i ateistów. Dlatego właśnie zakładam ten wątek , ponieważ udzielając odpowiedzi w moich tropach będziecie mieli udział w tworzeniu książki o tematach związanych z KK. Zapraszam do udziału w dyskusji na czwarty temat: Niezgodności Starego Testamentu.
P.S. Prosiłbym o rozbudowane wypowiedzi. Na pewno zakładam wątek, który już występował w tym portalu, ale pisząc na tym wyrażacie zgodę na zamieszczenie w książce swoich wypowiedzi.

Jak wiadomo, jeden z dyżurnych argumentów wysuwanych przez wierzących w dyskusjach z niewierzącymi jest stwierdzenie, iż przy braku istnienia jakiejś formy siły wyższej i duchowej, świat materialny w ogóle - a życie ludzkie w szczególności - ma być jakoby pozbawione sensu. Oczywiście nie jest trudno podać kontrargumenty świadczące o tym, że wysuwany automatycznie wniosek o owej bezsensowności jest nieuprawniony, chociaż może to zależeć od tego, co faktycznie rozumiemy pod pojęciem 'sens'.

Chwilowo chciałbym założyć, że mamy wówczas na myśli holistycznie pojętą celowość świata, będącą przeciwieństwem przypadkowości - czyli przekonania, iż świat istnieje bez określonej przyczyny i że jego istnienie nie ma również określonego celu. Jednocześnie w znaczeniu indywidualnym sens ma oznaczać celowość ludzkiego życia w wymiarze obejmującym całą jego długość. Mam nadzieję, że z grubsza odpowiada to faktycznemu znaczeniu pojęcia sensu, używanemu przez wierzących oraz niewierzących w polemikach z tymi pierwszymi.

Pytanie moje, z którym wiąże się nieco przewrotny tytuł wątku, dotyczy tego, na ile - i czy w ogóle - ten sens jest rzeczywiście istotny? Czy z wiarą nieodłączenie związana jest potrzeba świadomości sensu na niezwykle wysokim poziomie, bo obejmującym przecież aż cały wszechświat? (*) Czy wobec tego dla niewierzących potrzeba ta kończy się zawsze na poziomie niższym, obejmującym na przykład życie jednostki, rodziny, przyjaciół, społeczności lokalnej, itd.?
Pragnę wyraźnie zaznaczyć,..

Podobno Hume jest autorem zasady o niemożności wnioskowania o tym co być powinno na podstawie tego co jest. Jeśli akceptujecie tą zasadę, to na jakiej podstawie wnioskujecie o tym, że należy być racjonalnym?

Forum Racjonalisty to Glos Wolny. Tu sie czuje dobrze.Trawi mnie ciekawosc, co was napedza by byc szczesliwym,bogatszym i niepohamowanym w rozwoju ?

Kiedys ten dział forum jakos jeszcze zaciekawial toczacymi sie tu dyskusjami. Teraz uzytkownicy juz chyba tylko dla punktow za aktywnosc umieszczaja cos tutaj na sile. Prawdopodobnie kieruja sie zasada ilosc a nie jakosc wiecej tu wydumanych dysput o problemach typu gruszki na wierzbie niz rzeczywistych przejawo refleksji nad tym co dzieje sie najblizej nas....

   wiadomosci.onet.pl/1737836,69,item.html

   Cóż, można perły sypać przed wieprze, można i wieprze wpuścić do jubilera.
.