Trzepot skrzydeł motyla. trzepot historii. To co skamieniałe i tak bardzo nieaktualne, co z takim uporem nie chciało się zsynchronizować z wyrokami niezmorodowanego Chronsa, do dzisiaj stanowi pożywkę i materiał, będący bazą dla ekspresji idej, które w karawnie wystygłych, umęczonych ciał znajdują finał i kuliminację misterium ziemskiego życia, które niczym wobec tego, co niewysłowione, a z takim uporem zakorzeniane w umysłach, dla których wiara popada w pewność, a pewność w kołowrót ułudy.
Z zapamiętaniem zlizuje trzoda ludzka ten zastany "lukier na kartach" pożółkłych od niewoli czasu, splamionych zgryzotą zrozpaczonych akolitów, szczerniałych gdzieniegdzie od tłumionego ognia walczących o upstrzone wolnością bycie. Rozmyślnie smakuje się w mądrościach czasów zamierzchłych, które jawią się jako żart, a zarazem kpina wobec oczekiwań co bardziej wymagających potomnych. Daje przyczynek do kolejnych zabarwionych zdziwieniem eksklamacji czy też mantrycznego, pełnego zwątpienia mamrotu, który treść swoją znajduje w trafnymi i w prostocie swej błyskotliwym orzeczeniu: populus vult decipi.
Są i tacy, którzy z zadowoleniem ślizgają się na falach chaosu wzniecionych przez poruszenie nieokreślone czasem i przestrzenią, a trzepot wywołany przez motyla przypomina im o własnych, zapomnianych skrzydłach, które z własnej woli zrzucają, porzucają z niesmakiem, wiedząc dobrze, że tam w górze, w zimnych i pustych, wietrznych przestrzeniach, nie ma tak naprawdę czego szukać.

---

post mortem nihil novi

Zagłębiając się w historię powszechną, odnoszę wrazenie spotkania z obcą, niepojetą cywilizacją: złudne to wrażenie. Albowiem punktem odniesienia jest złuda, że powinno być inaczej - komu jednak wykrzyczeć w twarz, że powinno? Nikomu - tylko wiatr odpowie.

Mieszkańcy Nazca kreslili na pustyni swe niepojęte znaki - podobne im sa cmentarze w noc zaduszną: byłoby z góry widać tę łunę świateł, to nieme oskarżenie - jednak tylko policyjny helikopter krążył w tę noc nad warszawskim Bródnem.

Bóg z twarzą policjanta? O tak, za ciemną przyłbicą lotniczego hełmu, i karabin Gatlinga w drzwiach kabiny - taki sie Bóg Polakom marzy. Czy zrozumieja kiedykolwiek krzyk Antygony "Współkochać przyszłam, nie współnienawidzić!" ci, których Bóg jest zarazem miłoscią i nienawiścią, wszystkim naraz? Nie, dumę Greków zwana hybris zapomniano dawno, nam dość wezwać Kreona przed komisje śledczą...

Gdy Jezus z Nazaretu (jak chcą niektórzy) zmartwychwstał i powrócił do Ojca, Judasz trwał powieszony - tak sie rozeszły nieodwołalnie drogi ludzi i bogów: nowa zaś wiara była o tyle osobliwą, że żadnych nie dawała wskazówek - cóż, jedynie obietnice. Niespójnośc okazała się jej siłą - buntu już nie sławiono w pieśniach, bunt jednak bez nagrody był treścią życia, bo inaczej się życ w duchocie nie dało: tak stworzono Europę śmielszą ponad inne ludy i lepiej dzięki temu uzbrojoną: skutki? Te znamy.

I gdzieś, jak w "Bydle" Modesta Mussorgskiego, spod nawały trupów dobywała się stłumiona pieśń - i gdzieś Europa dojrzała do wolności: na krótko, na długo? Nawet meteor ma swój czas, Walpurgu, nim sczeźnie - mamy co pamiętać.

---

Co mówisz o Bogu? Ślisko tu od krwi ludzkiej
(Nie-boska komedia}