Przyszła wiosna. W całym Kraju Rad razcwietały jabłoni i gruszy, wychadziła na bierieg Katiusza, na wysokij bierieg, na krutoj, ale obradujący na Kremlu towarzysze nie wychodzili, obradując do późnej nocy.

- Nu, czto dziełat? - zagaił emisariusz Lew Dawidowicz Zylbersztajnow - poparcie dla Partii nie rośnie. Czas nam tawariszczi znaleźć nowego gieroja Sawietskowo Sajuza, by lud radziecki komunizm pokochał jeszcze mocniej.
- Bojca, politruka?
- Niet, wriacza. Lekarza, takiego, towarzysze, co lud pracujący miast i wsi leczył z takich chorób, jakich amerykańscy imperialiści wyleczyć nie potrafili. Jeden jest problem - wsie charoszy wriacze uże razstrielany. Ci, których zostawiliśmy, nic nie potrafią.
- Wot, durak - wypijając duszkiem stakan Stolicznej mruknął prokurator Andriej Januariewicz Wyszynski - "dajcie mi człowieka, a paragraf się znajdzie". Nie chorosziewo wriacza nam nada, lecz naszego czieławieka, z Politbiura. Budziet nasz czieławiek, świadków uleczeń znajdziemy.

Tu zebrani spojrzeli po sobie. Jakże to? Wybrać żywego, by sławę zyskiwał, a potem czystkę zrobił?
- Nie możet być! - ryknęli chórem - musi być taki, co uleczał, będąc już w grobie.
Zylbersztajnow uśmiechnął się, popił, zakąsił i zagaił:
- Dlatego towarzysze proponuję zmarłego równo dwa lata temu Iwana Pawłowicza Wtarowo.
- A uleczył kogo? - westchnęli zebrani.
- Wot, problem - tylko towarzyszka Maria Szymowna Pierrowna skazała, że jej ruki się trzęsły (jak ją poraził kapitalistyczny szpion Parkinson), ale dzięki Iwanowi Pawłowiczowi Wtaromu już sie nie trzęsą.
- Kołchoźnica? - zapytał Kaganowicz
- Niet, mundurowa, członkini Partii...
- Mundurowa? Mało wiarygodna... I tolko adna...
- Nie ma co gadać - podsumował Zylbersztajnow - jest adna, budziet i druga. Nie najdziom, spreparujemy. Postanowione - Nasz gieroj Iwan Pawłowicz Wtaroj będzie wriaczem, który ludzi radzieckich leczył zza grobu. Łubianka świadków znajdzie, szykujcie już uroczyste akademie i masówki ku czci - za rodinu, za Iwanu Pawłowiczu i komunizm.