Przepis na Boga

Łyżka faktów, beczka mitów, morze wiary
Kielich wina, cały wór poczucia winy
Kilka zaklęć, hokus pokus, czary mary
Nic nie może przecież istnieć bez przyczyny

Ubić pianę w bezsensownym słowotoku
Żeby zabić cierpki posmak pustosłowi
Z wyciśniętych legend dodać kroplę soku
I zaczekać, aż się wszystko uduchowi

Później dobrze to wymieszać, utrzeć mocno
Ucierając zacierają się detale
I pamiętać, by ucierać porą nocną
Bo przy świetle może zrobić się zakalec

Całość wtłoczyć w płytką formę nieforemną
I piec dotąd, aż obrośnie w nimb tradycji
Polać masą byle jaką, byle ciemną
By tym trudniej było poznać się na fikcji

Potem chwycić ignorancji nóż, widelec
Siąść do stołu, schylić głowę, podziękować
I najlepiej takie danie jeść w kościele
I nie myśleć – myśląc można zwymiotować