>Natomiast dlaczego wierzący wierzy, że istnieje jeszcze
>coś? Skąd ma o tym informacje?

Z własnych wymysłów i urojeń, zwykle przedstawianych przez niego w postaci "objawień". I to jest ten problem. W normalnym społeczeństwie byłby po połowie wyśmiany i wysłuchany z zaciekawieniem. A na tym świecie baranki za nim się same uganiają, jakiej to on superwiedzy nie posiada.
Snuć refleksje na temat niepoznanego można do uśmiechniętej śmierci, ale co myślącemu po niesprawdzonych [niesprawdzalnych!] pomysłach?

Bardzo ciekawa przypowieść [raczej niż dowcip].

Pozdrawiam.

Mowa tu o dwóch różnych sytuacjach. Płód w łonie matki, jak udowodniono naukowo, odbiera jakieś sygnały z zewnątrz, więc na podstawie tego, również z racjonalnego punktu widzenia, ma prawo przypuszczać, że istnieje jakiś "inny świat" i mieć nadzieje, że kiedyś dostanie się do tego świata. Z kolei podstawą dla teistów, że istnieje inny świat jest jedynie to, że ktoś tak powiedział lub napisał nie dając najmniejszej poszlaki na to, że mówi prawdę.

>Płód w łonie matki, jak udowodniono naukowo, odbiera jakieś sygnały z zewnątrz, więc na podstawie tego, również z racjonalnego punktu widzenia, ma prawo przypuszczać, że istnieje jakiś "inny świat" i mieć nadzieje, że kiedyś dostanie się do tego świata.

Wg mnie w przypowieści założono całkowity brak sygnałów, którym możnaby przypisać pochodzenie z zewnątrz. Są płodami po to, by nie miały doświadczeń, a odizolowanie w brzuchu, by nie doznawały żadnej zewnętrzności, choć naprawdę ona jest.

>Z kolei podstawą dla teistów, że istnieje inny świat jest jedynie to, że ktoś tak powiedział lub napisał nie dając najmniejszej poszlaki na to, że mówi prawdę.

Tak nie ma w przypowieści. W brzuchu nikt nie mógł niczego podawać z poszlakami czy bez, bo nikogo tam nie było. Ale mimo to człowiek "domyślił" się zewnętrznej siły sprawczej.

Dla mnie - najdonioślejszym "wynalazkiem" człowieka jest religia. Tyle, że sama religia nie dowodzi jeszcze boga.

Uważam, że przedstawione w przypowieści analogie przez swoją trafność miały dać złudzenie istnienia zaświatów i całej tej metafizyki jako odpowiedników świata "spoza brzucha".

>Wg mnie w przypowieści założono całkowity brak sygnałów, którym możnaby przypisać pochodzenie z zewnątrz. Są płodami po to, by nie miały doświadczeń, a odizolowanie w brzuchu, by nie doznawały żadnej zewnętrzności, choć naprawdę ona jest.
Być może, ale to na 100% wie tylko autor przypowieści.

>Tak nie ma w przypowieści. W brzuchu nikt nie mógł niczego podawać z poszlakami czy bez, bo nikogo tam nie było. Ale mimo to człowiek "domyślił" się zewnętrznej siły sprawczej.
W rzeczywistości też jest ten, który powiedział lub napisał. Jemu również nikt tego nie podał, sam to wymyślił lub ewentualnie miał urojenie. Pytanie tylko czy on sam w to wierzy(ł). Jeśli miał urojenie to zapewne tak, ale jeśli po prostu układał sobie w głowie historyjkę o zaświatach to raczej wskazywałoby na to, że w to nie wierzy a jedynie posługuje się tym do mamienia ludzi.

>Dla mnie - najdonioślejszym "wynalazkiem" człowieka jest religia. Tyle, że sama religia nie dowodzi jeszcze boga.
A czemu tak uważasz, jeśli wolno spytać?

>...to na 100% wie tylko autor...

Założyłam klarowność, bo ona przywraca przypowieści godny rozpatrzenia sens. Na żmudną analizę błotka z kałuży szkoda czasu.

>W rzeczywistości też jest ten, który powiedział lub napisał.

Autor jest poza wykreowanym przez siebie światem fikcji literackiej, w której płód teistyczny domyślił się istnienia (równie literackiego) zewnętrza.

>>Dla mnie - najdonioślejszym "wynalazkiem" człowieka jest religia. Tyle, że sama religia nie dowodzi jeszcze boga.
>A czemu tak uważasz, jeśli wolno spytać?

Doniosłość religii wywodzę z faktu, że stworzono ją od podstaw, jako "coś" absolutnie z "niczego". Wydaje się być ona fundamentem ludzkiej kreatywności.

>Założyłam klarowność, bo ona przywraca przypowieści godny rozpatrzenia sens. Na żmudną analizę błotka z kałuży szkoda czasu.

Ale wtedy analogia nie ma sensu. Brzucha matki w przypowiesci nigdy nie da sie porownac do swiata ktory nas otacza i do rzeczywistego brzucha matki.

W przypowiesci czytelnik wie, ze poza brzuchem matki jest inny swiat. Dlatego wiemy, ze slowa blizniaka wierzacego sa prawdziwe.

W naszym swiecie
1. nie mamy podstaw by przypuszczac, ze istnieje inny swiat, poza wiara
2. Brak jest jakichkolwiek sygnalow z innego swiata, ktore mozna byloby badac, celem odpowiedniego wyciagania wnioskow.

>Brzucha matki w przypowiesci nigdy nie da sie porownac do swiata ktory nas otacza...
Da się i właśnie na tym porównaniu zbudowana jest przypowieść.

>...i do rzeczywistego brzucha matki.
Każdą parę obiektów można porównać.

>W przypowiesci czytelnik wie, ze poza brzuchem matki jest inny swiat.
Nieprawda, że "w przypowieści czytelnik wie". Wie czytelnik realny, spoza przypowieści (ja, ty, itd.).

>Dlatego wiemy, ze slowa blizniaka wierzacego sa prawdziwe.
Ale ponieważ wiemy i to, że wyssał wszystko z palca, mamy go za fenomen.
(Ale konkluzje mamy spójne.)