>Dość niezwykle ujęty rytuał pogrzebowy, lecz bardzo mi się podoba takie podejście do tematu
>śmierci

Oczywiście, smutne i ponure podejście do śmierci zawdzięczamy Kościołowi Katolickiemu. Z całą tą karą za grzechy, czyśćcem i mękami piekielnymi. I co jest najgorsze - strachem przed śmiercią! Kościół nie wyjaśnia co z nami było przed urodzeniem, za to dokładnie wie co będzie z nami po śmierci. O ile bardziej ludzkie jest "biesiadowanie" z rodziną i przyjaciółmi na grobie najbliższych, znane w krajach bałkańskich i nie tylko tam.



>Na grobie swojej Mamy też czasami w myślach z nią pożartuję i...zapalam obowiązkowo papierosa,
>uwielbiała palić

Ja również - zamiast klepać jak mantrę: wieczny odpoczynek racz im dać panie...

>O ile bardziej ludzkie jest "biesiadowanie" z rodziną i przyjaciółmi na grobie najbliższych,...

Grobem jest tylko nasza pamięć,
z którą wędrujemy po świecie jak wielbłąd z garbem.
W ziemi jest tylko ziemia.
Ani bliska, ani daleka.

>Grobem jest tylko nasza pamięć,
>z którą wędrujemy po świecie jak wielbłąd z garbem.
>W ziemi jest tylko ziemia.
>Ani bliska, ani daleka.

   To w takim razie spróbuj napić się wódki z własną pamięcią. Można i tak, ale do kamratów ciągnie. Ciekawe dlaczego?
   

>ale do kamratów ciągnie. Ciekawe dlaczego?

Poznanie samego siebie zawsze intrygowało.

>Poznanie samego siebie zawsze intrygowało.

   Czyli lustrzana pamięć tylko?
   

> Dość niezwykle ujęty rytuał pogrzebowy, lecz bardzo mi się podoba takie podejście do tematu
>śmierci >

Też
Inne propozycje, które wyczytałem kiedyś w internecie:
- Boże! Tu spoczywa mój wspaniały mąż, którego mi dałeś przed 30 laty. Dzięki, że raczyłeś zabrać go z powrotem.
- Tu spoczywa Maria Gonzales matka Marii i Jorge - fundatorów pomnika i Pedra, który się nie dołożył.

>Inne propozycje,

Na starym krakowskim cmentarzu Rakowickim, na nagrobkach pamiętających czasy CK Galicji, wyryte są obok nazwisk również cesarskie tytuły urzędnicze. Pełno tu różnych tajnych radców, radców I kategorii, radców dworu itd. Pewien "zasiedziały" krakowianin z braku praw do jakiegokolwiek tytułu, kazał sobie wyryć na nagrobku napis: Prenumerator Czasopism Ilustrowanych i oczywiście zwyczajowo pod spodem imię, nazwisko, data narodzin i śmierci.

>>Inne propozycje,
>Na starym krakowskim cmentarzu Rakowickim, na nagrobkach pamiętających czasy CK Galicji, wyryte są obok nazwisk również cesarskie tytuły urzędnicze.
>
Lubiłem wyczytywać takie nagrobne napisy na wiedeńskich cmentarzach. Jeden z moich austriackich znajomych miał wizytówkę "Dyplomowany chlewmistrz". Niewykluczone, że tak sobie kazał napisać na pomniku. Najpierw mnie śmieszyła taka tytułomania, ale po pewnym czasie zrozumiałem skąd się wzięła. Tam ludzie się chwalą, że coś potrafią dobrze robić. Być dobrym inżynierem, szewcem, piekarzem, czy choćby chlewmistrzem to przecież powód do zadowolenia.

> Lubiłem wyczytywać takie nagrobne napisy na wiedeńskich cmentarzach. Jeden z moich austriackich znajomych miał wizytówkę "Dyplomowany chlewmistrz". Niewykluczone, że tak sobie kazał napisać na pomniku. Najpierw mnie śmieszyła taka tytułomania, ale po pewnym czasie zrozumiałem skąd się wzięła. Tam ludzie się chwalą, że coś potrafią dobrze robić. Być dobrym inżynierem, szewcem, piekarzem, czy choćby chlewmistrzem to przecież powód do zadowolenia. >

Umarł doskonały laryngolog i miasto postanowiło uczcic jego pamięc przez wybudowanie mu nagrobka w formie granitowego ucha.
A na pogrzebie nie mógł powstrzymac śmiechu doskonały w mieście ginekolog.

Prenumerator Czasopism Ilustrowanych i oczywiście zwyczajowo pod spodem imię, nazwisko, data narodzin i śmierci. >

Czy dla mnie dostatecznie dobry byłby napis: Czytelnik Racjonalista.pl?

PS.
Przypomniałem sobie jeszcze jedno zabawne epitafium, ale dobrze wpasowujące się w temat wątku:

Przechodniu !
Tu leżą kości moje.
Szkoda, że nie Twoje.

>bardzo mi się podoba takie podejście do tematu śmierci

Mnie również.
Mam też nadzieję, że kiedyś i ja zostanę podobnie pożegnana.