Patrzę i wybieram
Patrzę i nie widzę
Wydaje mi się,że biegnę,by po chwili szaleńczej gonitwy stwierdzić,że
stoję.
Wybory mnie osaczają,konieczności mnie bodą
Mgłą okryły się moje marzenia
...i jakoś tak zrobiło się dziwnie...

Spoglądam przez okna zdarzeń,stoję w przeciągu rzeczywistości,strzepuję
z siebie kurz czasu - jest go coraz więcej - chcę dostrzec...

Powracam stamtąd,otrzepując mgliste resztki...do dziewczyny w białej
bluzce,kobiecych nóg,zimnego piwa i piekielnego pepperoni.
Do miłości,która jest czymś nieokreślonym i niedoścignionym i do siebie samego czasami też.
Lubię powroty,bo wtedy życie inaczej pachnie a mój świat pokrywa
rosa nadziei i wkoło jest tak bardzo energetycznie.Myślę wtedy,że nie
będę już musiał zanurzać się w byty inną myślą kreślone,zmuszać się do
rozważań o niczym i pospiesznie liczyć pęcherze wiatru w dziwnych
chmurach.
Mozolnie przepycham kolejne dni jak wielkie bloki skalne,dziwiąc
się przy tym skąd u mnie tyle sił na to wszystko.Idę dalej,właściwie
brnę,w przykrym poczuciu niespełnienia z głową utopioną w przepastnym
kłębowisku uczuć.
A bloki skalne coraz bardziej się zanurzają,coraz
trudniej je pchać...Są wśród nich takie,które mnie przytłaczają,chcą zanurzyć się ze mną,zabrać po drodze.
-Chodź z nami ,no chodź...-kusząco wołają...