Złomiarz

Widuję tę postać,
ciągnie wózek z jękliwym łkaniem,
jakby nie mogła spocząć czy tu zostać
przez chwilkę w nadziei bosej.

Serce drżące, zimne a sen rdzawy.
Oczy otwiera stalowym świtaniem,
by ująć parasol z deszczowej enklawy.

Jego zmartwienia prętem pogiętym,
otulają głowę koroną żaru,
jak fajerki pierścienia rubinowe,
starego pieca co przetapia w nowe.

Jesienią chłód i liście zmartwieją,
stwardnieją dłonie zaciśnięte w metalu.
Ich czy naszych resztek rekwizytu.

Przechodnie oczu nie mają, ociemniali,
aby nie widzieć życia z ich wyrzutu.
I nikt nie przystanie i nikt nie kocha.
A kiedyś ci się kłaniali...

Marek Jakub Bliźniak