Ocykan :
" 06-03-2009 08:10 *.aster.pl

Ocykan (1891 punktów)
Pokaż wypowiedzi autora (1248) Odp: To na tym polega antysemityzm?
Przepraszam, że odpowiedź będzie krótka, ale już niedługo muszę wychodzić bo się spóźnię na samolot. ..."

czes :
Jak udała sie podróż?

---

Pozdrowienia dla wszystkich miłych i rozsądnych tak ateistów jak i teistów piszących na tym forum.

oj niedobrzy znajomi hehe

Ze szczególnymi pozdrowieniami dla Adama i Alicji, w skrócie opisuję jak wygląda moja przeprawa w kierunku stania się apostatą:

Pierwsza rozmowa z proboszczem zupełnie mnie zaskoczyła. Gdy powiedziałem mu o apostazji, z prędkością światła odparł że świadkowie są zupełnie niepotrzebni, a jeśli w internecie pisze inaczej, to są to błędne informacje - jeżeli już koniecznie potrzebuję świadków, to mogą być nimi parafialni księża wikariusze. Usłyszałem, że jeśli mam przy sobie oświadczenie o apostazji, to od razu możemy go podpisać, i wtedy powrócę do domu jako apostata. Oczywiście dokumentu nie miałem, jedynie przezornie wcześniej zdobyłem świadectwo chrztu (proboszcz być może nie podpisałby go zawczasu tak ad hoc , gdyby wiedział, po co jest mi ono potrzebne).

Do drugiej rozmowy już się przygotowałem. Przyszedłem z trzema egzemplarzami oświadczenia - aktu woli o apostazji i z wydrukiem pobranym ze strony Konferencji Episkopatu Polski zawierającym oficjalną procedurę apostazji obowiązującą każdego proboszcza. Proboszcz ujrzał te papiery i głęboko się zamyślił, a po chwili zaprosił mnie na dłuższą rozmowę do prywatnego gabinetu. Zrozumiałem, dlaczego spławił mnie za pierwszym razem - nie chciał tracić czasu na niepoważne wywody, musiałem mu udowodnić że naprawdę chcę dokonać apostazji. Rozmowa była tym razem miła, na wstępie zgodziłem się mówić mu per 'ksiądz' zamiast per 'pan', (co uznawał za nietakt, jednakże nie za obrazę).

Rozmawialiśmy jakieś 20-30 minut o moim życiu, wierze, sferze zawodowej i osobistej, przy czym ksiądz nie był nawet przez chwilę ani nachalny ani wścibski, za co przyznaję mu honor. Myślę że przekonałem go, że jestem dojrzałym i odpowiedzialnym za swoje czyny człowiekiem. Ustaliliśmy, że poczekam jeszcze miesiąc, ażeby utwierdzić go w przekonaniu, że nie działam pod wpływem chwilowego impulsu, jak nieszczęśliwa miłość czy rodzinna kłótnia. Końcem kwietnia obiecał zadzwonić do mnie na komórkę. W sumie jestem kontent z jego zachowania, chociaż nie musiał mnie traktować tak grubiańsko za pierwszym razem...

W trzech akapitach, ale uchwyciłem sedno, jak sądzę. Zdam wam jeszcze relację z okresu <podpisanie>.

Wszystkim nierozumiejącym apostatów odpowiadam na dwa irytujące mnie pytania, które słyszę co chwilę:

"Po co Ci to?" - odpowiedź: bo jestem ateistą w głębi serca.
Przekonałem się, że dla wierzących to nie jest odpowiedź, jaką są w stanie zaakceptować.

"w Boga nie wierzysz? ty chyba w nic nie wierzysz!? nie można nie wierzyć w nic, przecież każdy w coś wierzy" -
to pytanie jest dla mnie zupełnie nielogiczne, bo sama jego struktura wyklucza możliwość wiary w cokolwiek poza Bogiem, co jest fikcją samą w sobie (wystarczy chwilę nad tym pomyśleć). Tak naprawdę to pytanie jest buntowniczą manifestacją sposobu myślenia ludzi wierzących, którzy tak głęboko wierzą w Boga, że nie wierzą w istnienie ateistów. I dlatego, podobnie jak przy pytaniu wcześniejszym, mojej odpowiedzi i tak by nie zrozumieli, szczególnie gdyby była ona równie szczera jak ta poprzednia.

To tyle z rozmyślań przed obiadem pozdrawiam serdecznie

>Wszystkim nierozumiejącym apostatów odpowiadam na dwa irytujące mnie pytania, które słyszę co chwilę:
>"Po co Ci to?" - odpowiedź: bo jestem ateistą w głębi serca.
>Przekonałem się, że dla wierzących to nie jest odpowiedź, jaką są w stanie zaakceptować.

W miarę sprawdza mi się odpowiedź pytaniem na pytanie: "A czy gdyby ktoś cię bez twojej zgody zapisał do Samoobrony, nie poszedłbyś się wypisać?"