Supernowa.

Ogień nowych czasów pędzi poprzez przestrzeń,
gwiazda swoją stałość w nocy rozproszyła,
łańcuch ciężkich cząstek zadrżał w jej ulewie
i spadł złotym deszczem budząc rozkwit w pyłach.

Skry żelaznych drobin, łuki tłustych złoceń,
ciemność strun ołowiu, ciężar gron uranu,
wśród wodoru pustyń zbił się w nowe Słońce,
tęczą dnia zabłysnął, zalśnił w planet tańcu.

Chwila goniąc chwilę w rytmie swych powtórzeń
mechanizmy związków skryła w nowej sile,
pierwsze kopie wzorów rosły w żywą strugę.

Oto teraz przedświt złoci dachy liczne,
ptaki w pieśń ich rzuca. Z domów idą ludzie
ze snów już zbudzeni. Biegną w gwiezdnym dymie.

22 października 2009
Jacek Tabisz