Kłamstwo rzeki

Dokąd płyniesz rzeko, w świetle rozrzucona,
tnąc otchłanie dolin? Twoje bliskie źródła
kłamią o początku. W czasu stu zasłonach
jesteś kroplą gładką, pełną niczym kula.

Ten, kto z biegiem biegnie, ciebie nie zobaczy,
bowiem mała fala ślepnie w sióstr swych gąszczu,
nim na dno opadnie, bielą fal majaczy
z głębią wód spojona, pusta w swym ośrodku.

Żadne z miejsc nie starczy, aby nurt podziwiać,
można tylko szepty zdzierać z szali wiatrów
i z miękkości trwania obraz chwili czytać.

O zjadaczko śladów, głodna wciąż bez smaku,
mądra bez mądrości, silna w wirów czynach,
rwij w dolinach rysy, rzeźb ozdobność kształtów!

13 listopada 2009
Wrocław