Zmarł jeden z najgenialniejszych Polaków, Jacek Karpiński. Za swój geniusz, za optymizm, entuzjazm, za życzliwość i inne zalety był przez wiele lat szykanowany przez władze PRL. W latach 60-tych był prawdopodobnie największym geniuszem informatycznym na świecie. W Zakładzie Fizyki Doświadczalnej Uniwersytetu Warszawskiego pod jego kierunkiem budowano najlepsze komputery na świecie, mimo szykan ze strony władz. Za Gierka zespół Karpińskiego rozwiązano, a jemu samemu uniemożliwiono pracę w zawodzie i uniemożliwiono wyjazd za granicę. W 1978 Karpiński został hodowcą świń. W 1980 wyjechał pracować na zachód w swoim zawodzie, wrócił dopiero po latach, żeby doradzać Balcerowiczowi.

Perypetie zawodowe Jacka Karpińskiego są trudną do przecenienia lekcją dla wszystkich racjonalistów, pokazują bowiem najgorszego wroga nauki, techniki, myślenia i postępu - wroga o wiele gorszego niż religie, wroga wciąż obecnego, mimo pozorów przeszłości. Wroga tego trudno nazwać - to socjalizm, biurokracja, zawiść... (?) Karpińskiego zgnoili ludzie podli, którzy woleli, żeby Polska była biedna i zacofana, byle tylko można było w niej bezkarnie gnoić ludzi dobrych i mądrych.

Jeżeli ktoś myśli, że to jest tylko przeszłość, to jest w błędzie. Wciąż istnieje tego rodzaju mentalność w narodzie, żeby nienawidzić lepszych od siebie, zamiast ich szanować i podziwiać. Wciąż wielu Polaków reaguje zawiścią, widząc kogoś posiadającego zalety zamiast wad, wciąż do władz docierają ludzie podli (nierzadko mający tytuły naukowe), którzy za najważniejsze swoje zadanie uważają niszczenie ludzi lepszych od siebie. Dla racjonalnych celów i idei ludzie ci są o wiele większym zagrożeniem, niż religijni i ich kapłani.

Nie zapominajmy, że Partia zawsze będzie gorszym wrogiem rozwoju niż Kościół, a biurokracja - ustrojem gorszym niż teokracja. Życie Jacka Karpińskiego niech będzie dla nas nieustającym przypomnieniem i wskazówką, gdzie kryje się wróg prawdziwy rozumu... gdy bawimy się w walkę z religiami, gdy z wypiekami na twarzy czytamy "Boga Urojonego", gdy wpisujemy się na listę ateistów i wypisujemy się z Kościoła jako apostaci, gdy walczymy z wpływami Rydzyka i bronimy Polaków przed chciwością i zachłannością Kościoła, gdy bronimy naszych dzieci przed lekcjami religii, molestowaniem, maltretowaniem i innymi patologiami wychowania chrześcijańskiego, gdy bronimy oświaty przed ogłupiającymi reformami fanatyków religijnych u władzy, gdy... nie zapominajmy o prawdziwym niebezpieczeństwie, które czai się w postaci ludzi podłych - niszczycieli, kierujących się resentymentem, gotowych zagłosować na socjalistów tylko dlatego, żeby zrobić wszystkim na złość, żeby móc znów cieszyć się, że Polska upada. Musimy być gotowi w każdej chwili porzucić zabawę w ateizm, aby w razie zagrożenia znów ruszyć do walki z socjalizmem.

Życie Jacka Karpińskiego pokazuje nam też wyraźnie, w którym dziesięcioleciu było w Polsce najgorzej, i w jaki sposób właśnie wtedy, w latach 70-tych, zaczęło się pospieszne niszczenie ducha Polaków i ograbianie Polski. Karpiński mógł wyprowadzić Polskę na światowego lidera w informatyce - miał zarówno osobisty potencjał jak też zdolny i ambitny zespół współpracowników, i konkretne osiągnięcia, podziwiane i kopiowane przez cały świat.

Ktoś mądry powiedział, że jeśli się nie rozumie historii, to się powtarza stare błędy. Jacek Karpiński należy do tych nielicznych zmarłych, których pamięć należy czcić, pamiętając mniej jego samego, a więcej tych, którzy go prześladowali i zniszczyli mu życie. Nie wolno zapomnieć o jego prześladowcach i ich mrocznych duszach, aby móc rozpoznawać je z daleka i demaskować, aby ten koszmar z przeszłości już nigdy się nie powtórzył.