Jamuna.
Barwne mgły nad rzeką łączą się w początku
dnia skrytego w pyle, który płynie z murów
pełnych śmierci gatów i z łąk cichych tonów,
z pasterskiego fletu wyjętego z nurtów.
Mosty z ciemnej stali niosą już gwar tłumów,
wielobarwne ptaki zrywa brzask z figowców,
mętny szal Jamuny budzi ziemię z gruzów
chwil spalonych w mroku, z echa sal grobowców.
Już Tadż Mahal płonie w marmurowym ogniu,
światło jeszcze krwawi kaligrafią smutku,
słonie brodzą w wodzie, wokół nich w porządku
ciał wychudłych trwaniem trwa wciąż teatr ludu.
Role są rozdanie, dawne jak szmer w zbożu,
wciąż ta sama ziemia żywi smakiem trudu
z jakim kłosy ciążą, niosąc słodki spokój
wziętej z gwiazd energii. Świt w nasionach urósł.
Brzeg dziewczyny młode skupił w swym zakolu,
słychać pieśń o Krisznie, o miłosnym bólu,
który jest tak słodki, że wśród barwnych strojów
pawim piórem błyszczy, tańcząc aż do skutku.
Miłość jest słów matką, w nagłych przemian polu
wzywa najpiękniejszych, tworzy drogi z szumu,
z tańca barwnych ptaków, z żabich błon rechotu.
Ona z pustki bogów stwarza dla swych cudów.
Słońce przez opary przeszło wśród łoskotu
wierszy, maszyn, papug… Ono przymus ruchu
przekazało skałom, rzece płaszcz obłoków
łatwo znów wyrwało. Przyjdzie czas monsunów.
1 czerwca 2010
Ps: Do wiersza można (ale nie trzeba Adamiaku
) posłuchać -
www.youtube.com/watch?v=Jtxwvc19bGQ
Poza tym jestem w Agrze z wierszykiem, a nie w Benaresie. Gdzie nie ma megagatów, tam brzegi rzeki są pozbawione dużej ilości biednych, czy bogatych mieszkańców. Przychodzą do nich ludzie bogaci, biedni, ale na siłach, aby podejść. Dziewczyny (i nawet ubogie młode matki) przeważnie cieszą się, gdy znajdą się nad ranem nad rzeką.
