Jest to temat tak banalny , że aż nie wiedziałam, czy poruszyć go na forum. Należy jednak podkreślić, że umiejętność formułowania sensownych opinii, zależy nie tylko od naszego rozumu, ale w dużej mierze także od sprawności mózgu.
Wraz z naruszeniem jego delikatnej struktury, zdolność mówienia może zostać stracona bezpowrotnie.
Jak wiadomo, czynności związane z mową "należą do" lewej półkuli. Uszkodzenie "pola Brooka" jest przyczyną wielu afazji różnego rodzaju. Chory słyszy jedynie niezrozumiały bełkot, nie rozumie sensu wypowiedzi
Trochę inaczej jest, gdy mamy do czynienia z afazją czuciową .
Oprócz niemożności wypowiedzi (niemożność zostania zrozumianym), dodać jeszcze trzeba zanik umiejętności społecznych u osoby dotkniętej tą przypadłością, poprawnego odczytywania mimiki twarzy innych, gestów, intonacji i sensu całej złożonej mowy ciała.
Błędem jest negowanie wagi tego problemu , gdyż komunikacja z innymi służy podtrzymywaniu więzi społecznych, a "ofiara afazji" zostaje ze społeczeństwa wykluczona.
Innym problemem neurologicznym jest dyzartria. Tu ćwiczenia mogą zdziałać cuda, gdyż mózg nie jest w takim stopniu uszkodzony, a problemy logopedyczne "da się oswoić".
Prawdą jest, iż to centralny układ nerwowy odpowiada za to, kim będziesz w życiu(nie tylko, oczywiście), ale ma na to niebagatelny wpływ.