Ale ja byłem naiwny.
Myślałem że jesteście całkowicie odmienni od wierzących. Że tylko z wami można obiektywnie dyskutować na każdy temat.
Okazało się jednak że jesteście tacy sami jak oni. Jesteście organizacją, sektą jak oni. Jedyną różnicą jest to że katolicy mają dogmat że bóg istnieje a wy dogmat że bóg nie istnieje. Reszta jest taka sama i katolikom i wam wydaje się że to wasz pogląd jest najlepszy i odrzucacie jak oni jakąkolwiek krytykę waszego światopoglądu.
Katolicy i racjonaliści są jak inne zespoły piłki nożnej. Katolicy mają jakichś swoich autorytetów, papieżów itp. a wy macie swoich Dawkinsów.

Nie zrozumcie mnie źle, nie twierdzę że jesteście nic nie warci. Twierdzę jedynie że jesteście tacy sami jak reszta. Upadł mój mit racjonalistów - ludzi pozbawionych mechanizmów obronnych, ludzi dążących do obiektywnej prawdy. Jesteście jak ci katolicy, w waszym życiu chodzi o szczęście/przyjemność dlatego swój racjonalizm stosujecie tylko tam gdzie się wam opłaca. Np.nie negujecie wartości moralnych mimo że nie mają żadnych racjonalnych podstaw.

Może powinienem to zaakceptować i dołączyć do klubu racjonalistycznego. A może lepiej stać się jedynym prawdziwym racjonalistą co doprowadzi do mojej ostatecznej klęski i upadku.
Od lat staję się coraz bardziej tym prawdziwym racjonalistą ale zaczynam rozumieć że to bezcelowe i destrukcyjne. Dlaczego mam się stawać inteligentnym, racjonalnym bezemocjonalnym, cynicznym komputerem skoro jestem człowiekiem.
Może lepiej zaakceptować bycie człowiekiem - istotą która chce uprawiać seks, pić, jeść. Istotą która nie widzi realistyczne świata, lecz której obraz jest zniekształcony przez hipokryzję, emocje, uczucia, pragnienia.

Tylko czy to kwestia wyboru?
Katolikiem i racjonalistą się rodzi(tzn.ma się odpowiednie predyspozycje genetyczne) bądź staje się przez wydarzenia w życiu.

Więc patrzeć tylko na mój upadek pozostaje.