Po co i jak osiągnąć coś niemożliwego, co jest niemożliwe do osiągnięcia, a jednak tyle możliwe, co problematyczne?
Sam fakt wiedzy o czymś takim decyduje o tendencji do rozwiązania tego prolemu, a ograniczając się do tworzenia skomplikowanej konstrukcji logicznej (którą nazwiemy obiektowaniem), mówić możemy o tendencjach ograniczeń obiektowania, która ogranicza, wyklucza i nakłada się z innymi tendencjami ograniczeń obiektowania w dziedzinie rzeczywistości hiperprzestrzeni, którą najprościej nam zdefiniować. Za tym idzie fakt, że tendencje ograniczeń obiektowania muszą zgadzać się z adekwatnością refleksji opisu, gdyż obiekt na mocy istnienia jako taki, istnieje jako taki.
Dziedzina rzeczywistości hiperprzestrzeni wypełniona jest absurdami paradoksów, które są zagnieżdżonymi tendencjami ograniczeń obiektowania. Sama wiedza o tendencjach ograniczeń obiektowania jest skomplikowaną konstrukcją logiczną i wpływa na fakt rozmycia dziedziny rzeczywistości hiperprzestrzeni uwzględniając stałość, zmienność i logikę chaosu.
To co niemożliwe, jest tyle możliwe, co problematyczne, podobnie jak adekwatność refleksji opisu jest adekwatna do refleksji opisu.
Na bazie fikcji, którą stworzyliśmy, stworzyliśmy model, który wynika z tendencji ograniczeń obiektowania, która może służyć za wartość dodaną do dziedziny rzeczywistości hiperprzestrzeni, zmieniając, rewidując i wypełniając jej adekwatność refleksji opisu.
Tendencje ograniczeń obiektowania w dziedzinie rzeczywistości hiperprzestrzeni odpowiadają za absurd paradoksu, a sama wiedza o tym pojęciu sprawia, że istnieje szansa zbudowania np. napędu warpowego, który daje możliwość podróży z prędkościami większymi, niż prędkość światła.
Conieponiekąd wymaga to nie tylko zarysowania perspektywy, ale i na mocy warunku koniecznego, a także na mocy głównej zasady temporalnej (coś jest, albo czegoś nie ma i nie ma takiej opcji, że tego nie ma) zaistnienia czegoś takiego jak napęd warpowy w tej dziedzinie rzeczywistości hiperprzestrzeni.