>Chodź do grobu, przyjacielu,
>W nim wszystkiego kres.
>Czyś jest w smutku, czy w weselu -
>- Chodź do grobu, przyjacielu!
>Tu zapomnisz o swym celu,
>Pozbędziesz się łez...
>Chodź do grobu, przyjacielu,
>W nim wszystkiego kres.
>Na cmentarzu cisza bywa,
>Spokój wreszcie jest...
>Każda chwila jest szczęśliwa,
>Poniosą nas też..
>Kwiaty pachnieć będą wiosną,
>Drzewa szumieć nam.
>Na cmentarzu większe rosną,
>Nie jesteś tam sam...
W grobie spokój, w grobie cisza,
Jak za dawnych lat,
A na krzyżach wieńce wiszą...
Gdzie będzie ci tak?
Może obok jakiś sąsiad
Wiersz napisze ci...
Prześle skrycie już w niebycie,
Duchem jesteś ty...
PS. Jeszcze dopisałam i poprawiłam.. Nastroił mnie Twój wiersz "grobowo". : )
"Wielu zaś pierwszych będzie ostatnimi, a ostatnich pierwszymi".
| 
