Och, kobieto!

Tyyy, o - Ty - muzo poety,
której wad nie godzi się nam opisywać, bo to nie miejsce
ani czas,
więc jeszcze raz.

O! muzo, Muzo poety,
jak Wenus z Milo delikatną dłonią odganiaj ciemne chmury Armagedonów reform.
Bądź hufcem walecznym i - ha ha! -
- niech w Twym kielichu nigdy nie zabraknie wina.

O, dzięki Ci, o, władcza Pani
za wszystkie radosne wzruszenia i geniusz, któregoś figlarną krotochwilą tchnęła
w te wersy, no, proszę.
Ehe!

Twoje wdzięki niech zawsze będą jak prawo grawitacji wielkiego Izaaka
(chodzi o tego angielskiego fizyka, który dostał w ryja jabłkiem z ogrodu Hesperyd)
bądź , och , bądź - zawsze taka, tylko taka.
Godna wszystkich przewag boskiej Wenery,
i to mało powiedziane.

Jednak kończę tu swą laudację
by nie wpaść w kicz i profanację
Twej świątobliwej istoty
dla której rozkosznej cnoty
nigdy nie dość pochwał.

O, pochwał nigdy nie dość
Dla rozkosznej cnoty Twej
Istoto boska, świątobliwa
Bądź zawsze, ach, zawsze, szczęśliwa
I niech dopisuje Ci zdrowie.
Hej!