>
Nieco bardziej wypracowany model modyfikowanej grawitacji na dużych odległościach astronomicznych został zaproponowany już dobre parę lat temu www.astro.umd.edu/~ssm/mond/ jako alternatywa do koncepcji ciemnej materii.

> Nieco bardziej wypracowany model modyfikowanej grawitacji na dużych odległościach astronomicznych został zaproponowany już dobre parę lat temu www.astro.umd.edu/~ssm/mond/ jako alternatywa do koncepcji ciemnej materii.

Kiedyś zainteresowałem się tym modelem, ale wkrótce upadł. Astronomowie nie biorą go już na serio.

>W skali galaktycznej ta stała jest znana, to te znane 13 mld lat światła, czyli rozmiary Wszechświata w tym popularnym modeliku.

Stała Hubble'a miernikiem tej straty?

>powinna chyba być proporcjonalna do gęstości materii.

A więc coś w rodzaju defektu masy grawitacyjnej?

>>W skali galaktycznej ta stała jest znana, to te znane 13 mld lat światła, czyli rozmiary Wszechświata w tym popularnym modeliku.
>Stała Hubble'a miernikiem tej straty?

Tak pasuje, bo wtedy ta stała kosmologiczna jest zbyteczna, no i ekspansja także.
Proste tłumienie grawitacji wystarczy.

>>powinna chyba być proporcjonalna do gęstości materii.
>A więc coś w rodzaju defektu masy grawitacyjnej?

Defekt masy to energia wiązań.
Nie wiem czy to dotyczy grawitacji.

>W innych warunkach, np. tu w Galaktyce i w pobliżu słońca ta stała jest inna, pewnie mniejsza...
>powinna chyba być proporcjonalna do gęstości materii.
To w takim razie nie jest to stała.

>>W innych warunkach, np. tu w Galaktyce i w pobliżu słońca ta stała jest inna, pewnie mniejsza... powinna chyba być proporcjonalna do gęstości materii.
>To w takim razie nie jest to stała.

W dużej skali będzie to jakaś tam stała, średnio biorąc - przyjmując zasadę jednorodności kosmosu gęstość materii jest wszędzie stała, chyba z 5 atomów wodoru / m3.

Natomiast w przypadku wnętrza galaktyk, i układów planetarnych mamy zmienną gęstość, i jest to zależność zbliżona do 1/r^2 - bardzo popularny rozkład w astrofizyce (dotyczy także wiatru gwiazdowego/słonecznego).

I w tym przypadku otrzymamy chyba właśnie coś podobnego do wzorów z OTW.

Mamy zależność typu (z grubsza tylko, bo gęstość się zmienia z r):
a = A/ro, zatem po wsadzeniu: ro = B/r^2 dostaniemy:
a = kr^2

Tam mamy w exp: -r/a, czyli po podstawieniu będzie to:
r/kr^2 = 1/kr, co jest reprezentowane jako rs/r w otw.

Dla małych x mamy: exp(x) =~ 1 + x, no i właśnie takie coś figuruje w OTW;
zatem otw jest tylko przybliżeniem pierwszego rzędu tego modelu z tłumieniem grawitacji.