>Znalazłem taki dziwny materiał na temat kwantowy... chyba:
>www.ifi.un(*)_mecquant_i/sciam241_5_158.pdf
>mógłby ktoś to przeczytać to i streścić w kilku ludzkich zdaniach o co w tym chodzi?
>Sam nie mogę tego zrobić, bo tam są jakieś fotki samochodów, flaszek, wioślarzy, narciarzy i inne...
>pierdoły.
>I co to w ogóle jest - jakieś metody indoktrynacji oparte na sugestii, poprzez skojarzenia, emocje,
>itp.?

Ten link się nie otwiera.

Tu jest z innego serwa.
The quantum theory and reality, by Bernard d 'Espagnat:
www.scient(*).com/media/pdf/197911_0158.pdf

> www.scient(*).com/media/pdf/197911_0158.pdf
> o co w tym chodzi?

Chodzi o to, że startując z bardzo ogólnych i rozsądnych założeń o świecie można wyprowadzić tzw. nierówność Bella, która powinna być zawsze i wszędzie spełniona. Niestety, przyroda nie jest rozsądna i nierówność Bella jest łamana w pewnych pomiarach.

Wyprowadzenie nierówności Bella i przeanalizowanie wyników pomiarów wykazujących jej łamanie wymaga znajomości formalizmu mechaniki kwantowej. Częściowe zrozumienie o co w tym chodzi można uzyskać przez wczucie się w myślową grę opisaną tu. (Nawiasem mówiąc, jest to jeden z niewielu przypadków, gdzie polska strona Wikipedii jest lepsza niż angielska.)

> Niestety, przyroda nie jest rozsądna i nierówność Bella jest łamana w pewnych pomiarach.

A to akurat jest niemożliwe, co dawno tu pokazywałem i chyba nie raz.
Prawa arytmetyki są niełamliwe, niestety.

>Wyprowadzenie nierówności Bella i przeanalizowanie wyników pomiarów wykazujących jej łamanie wymaga znajomości formalizmu mechaniki kwantowej. Częściowe zrozumienie o co w tym chodzi można uzyskać przez wczucie się w myślową grę opisaną tu. (Nawiasem mówiąc, jest to jeden z niewielu przypadków, gdzie polska strona Wikipedii jest lepsza niż angielska.)

Ta wersja gry jest nierealizowalna w praktyce.
Można jednak zmodyfikować troszkę zasady, dostosować do realizmu, no i wtedy faktycznie to zadziała.

No i ta zmodyfikowana wersja jest właśnie stosowana powszechnie przez eksperymentatorów, tyle że chyba nieświadomie.

Należy uwzględnić tzw. błędy, czyli trzy stany zamiast dwóch: -1, 1, a trzeci to 0, co oznacza błąd pomiarowy, ewentualnie odrzucenie pomiaru, co na jedno wychodzi.

I w przypadku tej gry należy to właśnie uwzględnić, znaczy pomocnik może podać 1, -1, albo 0, czyli błąd, i wówczas rozdanie nie liczy się - jest ignorowane.
No, i dopiero po tej modyfikacji dostaniesz te niby cudowne, bo nielokalne korelacje, które są oczywiście zupełnie naturalne, znaczy klasyczne.

Tyle w tym magii co kot napierdział... ot, taka ciekawostka matematyczna.

> Częściowe zrozumienie o co w tym chodzi można uzyskać przez wczucie się w myślową grę opisaną tu. (Nawiasem mówiąc, jest to jeden z niewielu przypadków, gdzie polska strona Wikipedii jest lepsza niż angielska.)
Rozumowanie wygląda na poprawne, ale pozostaje wątpliwość dotyczącą uzgodnienia kierunków:
Cite:- jaką (przykładowo) płaszczyznę wcześniej uzgodnią, żeby później wiedzieli (mogli się upewnić), że to ta sama płaszczyzna i ten sam kierunek pionu?

> jaką (przykładowo) płaszczyznę wcześniej uzgodnią, żeby później wiedzieli (mogli się upewnić), że to ta sama płaszczyzna i ten sam kierunek pionu?

Ten sam kierunek mogą określić względem odległych gwiazd, lub przesyłając sobie spolaryzowane światło, lub używając żyroskopów, itp.

> używając żyroskopów, itp.
Tak, żyroskopy to jest to! Dzięki.

>Rozumowanie wygląda na poprawne, ale pozostaje wątpliwość dotyczącą uzgodnienia kierunków:
>Cite:

Cząstka A jest wysyłana do Alicji, a cząstka B do Boba. Pomocnicy traktują pytania o poszczególne karty jako instrukcje, wzdłuż jakiej osi zmierzyć wartość spinu swojej cząstki. Umawiają się wcześniej, że ich pomiary będą tylko w pewnej ustalonej płaszczyźnie, np. XY, gdzie kierunek Y to pion, a kierunek X jest poziomy.

- jaką (przykładowo) płaszczyznę wcześniej uzgodnią, żeby później wiedzieli (mogli się upewnić), że to ta sama płaszczyzna i ten sam kierunek pionu?

Fizyk głupoty opowiada.
Ta globalna orientacja nie ma tu znaczenia, bo żeby zmienić kierunek światła,
czy nawet dowolnego obiektu, musimy to odbić od czegoś,
no a przy każdym odbiciu te fazy, czy polaryzacje automatycznie ulegają zmianie,
i w taki sposób, że finalnie otrzymasz taki sam wynik jakby te płaszczyzny referencyjne były równoległe.

Dobrze to widać w tych różnych obwodach optycznych,
w których ustawiają sobie całe serie zwierciadeł, no i to nie zmienia wyniku.
Zresztą w światłowodach mamy miliardy takich odbić, a światłowód może być dowolnie pozapętlany.

Można tu nawet powiedzieć że światło ma pamięć ścieżki, którą pokonało, no bo tak to wygląda, chociaż tylko pozornie, bo to tylko faza i polaryzacja robią takie wrażenie.