>Od dłuższego czasu analizuję zachowania ze względu na ich wiek. Przyjęło się uważać, że człowiek ma
>pewne okresy w życiu, w których dojrzewa emocjonalnie - raz szybciej raz wolniej - tak czy inaczej
>do pewnego wieku.
>Ale czy to nie jest po prostu rozpowszechniony mit? Bo niekwestionowane jest, że człowiek nabywa
>doświadczenia przez całe życie - 30 latek teoretycznie jest po tzw. okresie dojrzewania, jednak nie
>będzie zachowywał się dojrzalej niż na przykład 50 latek.
>I stąd pytanie - czy można powiedzieć, że tak naprawdę człowiek ma taką samą podstawę mentalną bez
>względu na wiek (od dziecka do starca), a różnice w zachowaniu w między poszczególnymi etapami życia
>zależą tylko od doświadczeń nabywanych z zewnątrz?

Nie, nie ma. Mózg różnicuje się do około 25 roku życia (u kobiet trochę wcześniej). W ostatnich latach różnicowania następuje racjonalizacja myślenia itd.

Może inaczej.

Jakie jest zdanie na temat tego, że dziecko do około 13 roku życia posiada swoją kulturę, obyczaje, rytuały, cechy osobowości; które zanikają na okres dojrzewania, a następnie po zakończeniu tego okresu odtwarzają się w "dorosłej" formie.

>czy można powiedzieć, że [...] różnice w zachowaniu w między poszczególnymi etapami życia zależą tylko od doświadczeń nabywanych z zewnątrz?
Może nieco rozjaśniłoby ten temat przeanalizowanie rzadkich przypadków ludzi o nietypowym dla naszej kultury doświadczeniu, np wychowanych przez zwierzęta, więzionych czy wychowywanych w plemionach. O takie przypadki jednak niełatwo, a psychologia zdaje się nie ma miarodajnych narzędzi badawczych.

---

Kiedy każdy mój argument zacznie ci się wydawać genialny, możesz rzucić we mnie zgniłym pomidorem.

>Czy proces dojrzewania jest mitem

Raczej tak. To jedna z wielu bajek dla maturzystów.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>dojrzewa emocjonalnie
Rozumiem, że chodzi tylko o kwestię emocjonalną, a nie intelektualną?
Generalnie rozumiem, że tak jest, ale należy pamiętać, że ludzie są bardzo zróżnicowani między sobą -- nawet fizycznie, a nie tylko w zakresie emocjonalnie.

>Bo niekwestionowane jest, że człowiek nabywa
>doświadczenia przez całe życie
Generalnie widziałem taką rozpiskę do lat nastu. U dzieci powinno to być wyraźne i nie dotyczyć tylko doświadczeń (wskazuje się wiek, w którym w grę zaczyna wchodzić empatia, albo dołącza się do emocji postawa intelektualna...).
Pytanie oczywiście, co potem. Piszesz o doświadczeniu, i choć bardziej powinno ono dotyczyć wiedzy to wydaje się, że i na emocje może ono wpływać.

>30 latek teoretycznie jest po tzw. okresie dojrzewania, jednak nie
>będzie zachowywał się dojrzalej niż na przykład 50 latek.
Który trzydziestolatek i który pięćdziesięciolatek.

>I stąd pytanie - czy można powiedzieć, że tak naprawdę człowiek ma taką samą podstawę mentalną bez względu na wiek (od dziecka do starca), a różnice w zachowaniu w między poszczególnymi etapami życia zależą tylko od doświadczeń nabywanych z zewnątrz?

Był kiedyś o tym artykuł w National Geographic - www.nation(*)l/drukuj-artykul/piekne-mozgi/

>I stąd pytanie - czy można powiedzieć, że tak naprawdę człowiek ma taką samą podstawę mentalną >bez względu na wiek (od dziecka do starca), a różnice w zachowaniu w między poszczególnymi >etapami życia zależą tylko od doświadczeń nabywanych z zewnątrz?
Dojrzewanie mentalne uzależnione od wieku, to wg mnie mit. Człowiek to proces, który może pójść w różnych kierunkach, wcale nie znaczy, że ten 50-letni będzie bardziej dojrzały, lepszy od 30-letniego. Czasami może być całkiem odwrotnie, co mogą powodować różne czynniki zewnętrzne i wewnętrzne, jak i wolicjonalne. Ani byt nie kształtuje do końca świadomości, ani świadomość bytu, to sprzężenie zwrotne i zwykle nie wiadomo co przeważy, bo trzeba uwzględnić zbyt wiele różnych czynników. Moim zdaniem nie ma czegoś takiego jak umysłowa dojrzałość, są tylko różne jej stadia, etapy, chociaż może z wiekiem coraz mniej podatne na zmiany.

Są 2 osobne aspekty:
1) Jeżeli chodzi o zakończenie rośnięcia, budowy organizmu to kończy się ona około wieku 25 lat.
2) Jeżeli chodzi o osiągnięcie jakiejś "fazy dorosłej" w sensie intelektualnym czy emocjonalnym, to człowiek nigdy jej nie osiąga, pozostając "wiecznym nastolatkiem". Nazywa się toto neotenia i jest to jest jeden z przełomów w rozwoju naszego gatunku.

Typowo ssaki lądowe mają są najpierw młode - wówczas szybko się uczą, w tym aktywnie, a potem szybko osiągają formę dorosłą (bardzo krótka faza młodociana), która jest skoncentrowana na zdobywaniu pożywienia i rozmnażanie się, jest sprawna w wykonywaniu tego co już się nauczyła, ale kosztem utrudnienia/spowolnienia uczenia się w porównaniu do młodości i ogólnego małego zainteresowania uczeniem się.

Rozwój gatunku ludzkiego polegał natomiast na rezygnacji z etapu dorosłego i w zamian za to przedłużenia fazy młodocianej aż do śmierci. A to ze względu na jej niewątpliwe zalety, tzn. będąc w fazie młodocianej równocześnie:
- zachowuje się wysoką zdolność uczenia i chęć uczenia z fazy dziecięcej,
- ma duży stosunek rozmiaru mózgu do reszty ciała - większy od fazy dorosłej,
- jest się już w stanie rozmnażać, analogicznie do fazy dorosłej, a w przeciwieństwie do fazy dziecięcej. Czyli jest w stanie przedłużyć gatunek.

Jednym ze sławnych zdjęć jest porównanie młodego szympansa - który wygląda jak człowiek - z jego dorosłą formą - która wygląda jak zwierze (której ludzie osiągają).

www.mun.ca/biology/scarr/Neoteny_in_humans.htm

www.gmilbu(*)03/30/chimpanzees-and-neoteny/

en.wikipedia.org/wiki/Neoteny#In_humans

> Bo niekwestionowane jest, że człowiek nabywa
>doświadczenia przez całe życie - 30 latek teoretycznie jest po tzw. okresie dojrzewania, jednak nie
>będzie zachowywał się dojrzalej niż na przykład 50 latek.

Nie zgadzam się. Do pewnego wieku człowiek się rozwija, a potem mózg traci inteligencję, zatrzymuje się na czasach kiedy był młody albo po prostu "dziadzieje". Oczywiście od tej reguły są wyjątki. A samo doświadczenie przeciętnego 30 latka i 50 latka różni się zwykle tym, że 50 latek ma większą rutynę. Wstając rano, jedząc śniadanie, potem idąc do pracy i wracając zmęczonym raczej nie zdobywa się żadnego doświadczenia. Wręcz przeciwnie - często pojawia się napięcie emocjonalne, z którym ludzie nie potrafią sobie radzić.