Standardowy zestaw tańców lubelskich, w scenicznym wykonawstwie różnych współczesnych zespołów folklorystycznych, na tle innych polskich suit regionalnych, może wydawać się mało charakterystyczny. Dominują w nim bowiem tańce o zdecydowanie obcej proweniencji - polka, która zazwyczaj rozpoczyna typową suitę lubelską; cygan, taniec w rytmie polki, który często stanowi kulminację suity ze względu na towarzyszące mu bardzo ciekawe układy choreograficzne; oraz zamykający suitę oberek, żywiołowy polski taniec ludowy, który na Lubelszczyznę przeniknął zapewne z pobliskiego Mazowsza, skąd bierze swój najbardziej prawdopodobny pierwotny rodowód. Wymienione tańce szybkie przeplatane są tańcami chodzonymi, tańczonymi do szerokich, śpiewnych melodii, dających tancerzom chwilę na odpoczynek. Wśród nich prym wiedzie popisowy mach lub też wiater, o tempie wzrastającym w kolejnych częściach. Mimo że mało charakterystyczne, tańce lubelskie mogą cieszyć ucho i oko, ponieważ są bardzo melodyjne, rytmiczne i skoczne, a ponadto cechuje je, jak wspomnianego cygana, duża zmienność układów choreograficznych, o czym można się przekonać na własne oczy: youtu.be/u1aqO95u5E0youtu.be/P_58InPZ-IIyoutu.be/0CIPt7PfSKsPrzy okazji - brawa dla instrumentalistów.  | 
