W Memorial Book Sierpc of Poland - wydanej w 2014 r. - znajduje się, między innymi, taki fragment wspomnień jednego z żydowskich mieszkańców (wówczas dziecko) tego mazowieckiego sztetlu:


"Wśród miejscowych Żydów była rozpowszechniona legenda o tym, iż kościół sierpecki wraz z jego ogrodzeniem zapadały się w ziemi na głębokość jednego ziarenka grochu każdego dnia. Nie wątpiliśmy w prawdziwość podania - jednakże jako dzieci chcieliśmy naocznego jego potwierdzenia. Chcieliśmy na własne oczy ujrzeć upadek gojów i pogrążenie się w czeluściach ziemi ich "nieczystości" ( świątynia katolicka - Arminius). Nie mogliśmy jednakże dowieść pogrążania się kościoła - z powodu jego sporej wysokości oraz dlatego, że zabroniono nam wchodzenia na teren przykościelny. Ale zapadanie się ogrodzenia kościelnego można było zmierzyć. Robiliśmy to wykorzystując do tego celu nasz wzrost oraz zaznaczając na ogrodzeniu różne znaki. Ale ku naszemu zdziwieniu nie mogliśmy dowieść, iż kościół się zapada. Więc byliśmy rozczarowani, że nie widzieliśmy na własne oczy i nie czuliśmy własnymi rękoma tego cudu i że nie odczuliśmy satysfakcji z pogrążenia się w ziemi sierpeckiej "nieczystości".

Komentując wątek traktujący o łobuziakach żydowskich kradnących polskim chłopom maliny - jedna z forumowiczek zdała się być nimi oczarowana (www.racjonalista.pl/forum.php/s,768692). Najpewniej będzie też oczarowana łobuziakami jak wyżej. Czy byłaby także oczarowana polskimi łobuziakami gdyby ubolewali z powodu faktu, iż miasteczkowa synagoga nie może się zapaść jak najszybciej pod ziemię???


www.jewishgen.org/yizkor/ybip/YBIP_Sierpc.html