Z wychowaniem i opieką nad małymi dziećmi radziłem sobie wcale nieźle - jednakże bez jakiegokolwiek sprzeciwu uznawałem w tym zakresie prymat i nadrzędną zdanie kobiet. Jednakże pokolenie współczesnych trzydziestolatków - zaczyna wykazywać w tym zakresie zasadniczo inną postawę. Oczywiście nie dotyczy to całego pokolenia - jednakże trend jest bardzo wyraźny, więc warto go zasygnalizować. Mąż mojej bratanicy jest ojcem doskonałym. Teorię wychowania i opieki nad dzieckiem ma w jednym palcu. Z praktyką jest jeszcze lepiej. I nie daje sobie kobietom w kaszę dmuchać - często ostro z nimi polemizując i przeforsowując koncepcje uznane przez niego za korzystniejsze dla dobra dziecka. To on jest rodzicem prymarnym. Ze skutkiem jak najlepszym dla kondycji ich dzieci. Na tle rówieśników wychowywanych w modelu zakładającym prymat matki/kobiet nad wychowaniem dziecka - prezentują się one zauważalnie lepiej. Są zdrowsze (zahartowane przez mężczyznę: kobiety polskie na to nie pozwalają), zdecydowanie bardziej samodzielne, mniej kapryszą, lepiej się wysławiają. Co ciekawe, kobiety ( matki, bacie, ciotki...) mają problem, często duży, z zaakceptowaniem faktu jak wyżej. Sprawiają wrażenie jakby obawiały się pozbawienia ich monopolu na bardzo ważną czynność przez intruza jak z przykładu zapodanego. A przecież model jak wyżej jest to spełnienie czołowego postulatu feministycznego - czyli zaprzęgnięcia mężczyzny do opieki i wychowania dzieci. Obserwując sytuację jak wyżej zaczynam się zastanawiać, czy za 20-30 lat kobiety zaczną nam, mężczyznom, zarzucać, iż dyskryminujemy je.........w zakresie prawa do wychowania ich własnych dzieci???