Ciesząc się niezmiernie z faktu , ze już niemal wszyscy racjonaliści zrozumieli sytuacje , o której mowa w wątku " nieco o kłamstwie" - oczywiście wszyscy poza tymi, którzy jeszcze nie pojmują kontekstu - zdecydowałem się na bardziej intrygującą sytuację, bardziej atrakcyjną dla moralnego dylematu lekarza - który zapewniam dotyczy lekarza.
Opracowanie testów DNA umożliwiło w razie wątpliwości co do biologicznego ojcostwa nie tylko jego wykluczenie , jak w przypadku badania krwi, lecz również potwierdzenie i to z blisko stu procentową pewnością. Niewątpliwie osiągnięcie genetyków stało się powodem wielu moralnych rozterek do której chce nawiązać...

Otóż pewne małżeństwo ma chorego synalka Adasia . Stwierdzono u niego chorobę genetyczna dziedziczoną recesywnie
* ( musiało ono otrzymać po jednej kopii genu letalnego od każdego z rodziców)
Rodzice mogli nie wiedzieć , że są nosicielami , ponieważ w przypadku chorób dziedziczonych recesywnie choroba ujawnia się tylko o homozygoty , czyli organizmu, który ma dwie identyczne wersje konkretnego genu , jedna dziedziczona od ojca a druga od matki. Skoro rodzice byli nieświadomi nosicielstwa, to należałoby logicznie wnioskować , że każdy z nich jest ze względu na te chorobę heterozygotą ; posiada tylko po jednej wersji genu , który spowodował chorobę dziecka. A jeśli badania DNA mężczyzny, który jest przekonany o biologicznym ojcostwie , wykażą że nie jest nosicielem?
Nie ulega wówczas wątpliwości , że nie jest on ojcem dziecka – bezsporna jest tez zdrada jakiej dopuściła się biologiczna matka.

Starałem się , aby kontekst był bardzo transparentny.
Teraz stawiam pytanie :
Czy jeśli poddani testom kobieta i mężczyzna są pomimo zatajonej przez kobietę zdrady szczerze kochającym się małżeństwem, powiedzmy ze stażem kilkunastu lat , czy lekarz winien wyjawić ojcu dziecku prawdę o tym , że przez ileś lat jedynie wydawało mu się, że jest biologicznym ojcem dziecka?
Odpowiedź uzasadnij.