W 1975 r. Carolee Schneemann (Żydówka, co nie jest tu bez znaczenia) weszła nago na stół i wyciągnęła ze swej przepastnej waginy długą rolkę papieru. "Akt" ów - sfotografowany - uznany został przez wszelkiej maści spin doktorów - pseudokrytyków sztuki za wielce istotny jeżeli nie przełomowy w dziedzinie "sztuki performatywnej". De facto jednakże, po odłożeniu na bok całej tej ściemy i brainwashingu - wyczyn Schneeman nie ma absolutnie nic wspólnego z jakąkolwiek sztuką. Kwalifikowanie go jako sztuka - jest bezczeszczeniem tej ostatniej. Schneemann - w swej grubiańskiej bezwstydności - zaepatowała publikę skrajnie wulgarnym, wręcz trzewiowym zachowaniem, licząc na szok i rozgłos jaki wywoła jej występek. Nie jest ona artystką. Bo do tego co zrobiła nie trzeba było mieć jakiegokolwiek talentu. A to co zrobiła nie było ani piękne ani a contrario turpistyczne - chyba że przyjmiemy optykę kwalifikowanych fetyszystów, podniecających się przedmiotami wyciąganymi z czeluści kobiecych genitaliów


"Forty years ago on August 29, 1975, the thirty-six-year-old artist Carolee Schneemann pulled a scroll from her vagina. The performance, titled “Interior Scroll,” is an essential moment in performance art history, and an important milestone in the artist’s provocative and influential oeuvre. For this important anniversary, I had the opportunity to speak with Schneemann, who lamented the way in which critical reception of “Interior Scroll” downplayed her earlier, yet intrinsically related works, stating: “I think it has to be subtracted from the awareness of all the work I have done since. It’s used against the work; it’s used against the complexity of my processes; it’s used to contain and stabilize a much richer and more complex body of work.”

hyperaller(*)e-schneemanns-interior-scroll/