Mocą woli kruszę głazy leniwe, Niewzruszony jestem na jęki ckliwe, Pędzę tak wciąż za orszakiem Bachusa, Może którejś z Menad skradnę całusa, Wieczne powroty chwil w tej epopei, Nie żywię urazy, gdy ktoś mnie zdzieli Obuchem obłudy. Trwa przedstawienie! Natury swej żywej na nic nie zmienię, To misterium życia, taniec płomieni, Na przekór szaremu zimnu kamieni, Płonąć i spalić się całym do szczętu, Oddaje się teraz winnemu świętu!
Author can remove replies violating regulations or out of topic.
O życiu można mówić i śpiewac bez końca. Opowieść snując wytrwale pod nosem z wdziękiem, nadzieją, a nawet patosem, pisać peany ku chwale wschodów słońca.
I tak człowiek-małpa umiłował trwanie, afirmując radość, przyjemność, szczęście. Lecz nie spostrzegł, że przez swoje podejście Utrudnia innym istotom przetrwanie.
Afirmuj więc życie ale pamiętaj zawsze, że człowiek nie jedyny żyje i czuje I nie wszystko co ziemi jest i nasze.
To rozsądek przemawia ustami memi, wszak życie to też ból i cierpienie, przeto żyjąc warto pamiętać o Ziemi.
