-Adolfie?!
-Tak! No tak juz mnie nazwano... chyba wiedzieli, czego oczekuja...
-Z tego g_wna sie juz nigdy nie wyskrobiesz...
-No racja, wola ludu...
-Czemu jestes taki smutny?!
-Własnie umieram z głodu... Mowili, ze ubogim nalezy pomagac...
-Ale to sie nie sprawdziło?!
-No nie sprawdziło sie...
-Co Cie jeszcze boli?!
-A wiesz... zdrowie, zdrowie... Nie mam zdrowia...
-Lekarze obiecywali zdrowie, ale juz gorzej sie na nic zawiesc nie mogłem...
-Wyrzadzili Ci jakas krzywde?!
-No "troszke"... Takie tylko malutkie "piekło na ziemi"...
-Od tamtego czasu nic juz nie jest takie samo?!
-Skad wiesz?! Bingo!
-Tylko troszke zaszkodzili...
-I co, nie chca Ci tego nawet zrekompensowac?!
-No nie chca, bronia sie rekami i nogami...
-No ale... pieniadze?! Jakie pieniase?! Po co komu pieniase?!
-Tez nie wiem, moze po to, zeby z głodu nie zdechnac i mieszkac w przyzwoitych warunkach. Chociaz tyle.
-Uwazasz sie za poszkodowanego?!
-A gdzie tam! Zostałem tylko okradziony ze wszystkiego co mozna było rozkrasc...
-Chciałbym sie troche cieszyc zyciem, ale nie moge...
-To stad ta "nuklearna zagłada ludzkosci"?!
-Bingo! No bo niby co mam wiecej do stracenia?!
-Dlaczego miałbym sam odchodzic z tego swiata? Odejdzmy wszyscy razem "po rowno"...
-Bo niby nie ma sprawiedliwosci na tym swiecie?!
-Skad wiesz?! Nie ma, Temida slepa...
-Hmm...

-Adolfie, czemu jestes taki podły?!
-No tak juz jest. Te kreatury, ktore z zewnatrz przypominaja ludzi to wcale nie ludzie. To zwykle drapiezne zwierzeta, pijawki, sepy, hieny. Tylko czekaja by cie wykorzystac, obrabowac, wyssac, przy tym nie liczac sie z konsekwencjami.
-To tylko zewnatrzna powłoka, w srodku kazdy jest zwierzeciem...
-Nie kazdy!

-Adolfie?! Czy to zrobiles cokolwiek dobrego dla tego swiata?!
-Tak, chyba tak...
-Zmieniles rzeczywistosc na lepsza?!
-No na to wyglada...
-Ale ze co... jakis pałac?!
-No wlasnie ten pałac!
-I co, udało sie zrealizowac pomysł?!
-Udało, udało, wielkie dofinansowanie, sprawy ida bardzo dobrze!
-Ale co, zostałes sam i bez niczego po tym wszystkim?!
-No widzisz, taka sprawiedliwosc, taka wdziecznosc, ze teraz umieram dosłownie z głodu i pewnie niedługo zakoncze ten marny zywot...