Buddyzm nie jest religią lecz filozofią życiową.
-Choć ludzie deklarujący się jako buddyści często praktykują jakąś formę rytuałów czy nawet modlitw to obie formy są błędem.. nie ma do kogo się modlić, nie ma też potrzeby składania "ofiar" czy budowania świątyń.
Bycie buddystą oznacza umiłowanie życia (współczucie dla innych istot) oraz skromność.
-Celem tej filozofii jest uwolnienie się od dręczącego wielu ludzi "koła cierpienia" czyli ciągłego miotania się między stanem szczęścia i smutku.
Osiąga się to drogą wygaszania pojawiających się w umyśle pragnień.
-Gdy umysł przestaje je kreować, znika też cierpienie wywołane brakiem ich zaspokojenia a wtedy pojawia się nirwana - wieczne szczęście.
Cierpimy nie dlatego, że doświadczamy niedostatku lecz z powodu porównywania się z innymi.
-Wszelka rywalizacja, prześciganie się, zmiany na nowszy model etc. są jedynie żałosnymi próbami stania się "lepszymi" w oczach innych.
Człowiek uzależniony od opinii innych nigdy szczęśliwym nie będzie.
Ten kto żyje nie przejmując się opiniami już jest szczęśliwy.
-Nie oznacza to ignorancji w negatywnym tego słowa znaczeniu lecz wolność od wpływu czyjegoś nas postrzegania na to jak się czujemy.
Pamiętaj przedmioty są po to by ci służyły, a nie by ci ich ktoś zazdrościł.

>Wygląda na to, że świątynie buddyjskie są otwartymi przestrzeniami do medytacji i refleksji, ale
>nie wydaje się, aby cechowała je wielka centralizacja lub zaplanowane zbiorowe rytuały odpowiadające
>mszy. Może się mylę, choć wydaje się, że buddyści kładą większy nacisk na bardzo osobiste przeżycie,
>zapewniając mu przestrzeń.
>Ktoś wspomniał, że społeczeństwa bardziej kolektywistyczne wyznają bardziej indywidualistyczne
>religie i filozofie, podczas gdy społeczeństwa bardziej indywidualistyczne, takie jak te zachodnie,
>preferują bardziej religię kolektywistyczną, ale podejrzewam, że nie ma na to zbyt wielu dowodów.

i got this... tutuapp.uno/