Węże to istoty, które ewolucja sprowadziła niemal do topologicznej esencji – nieprzerwanej, giętkiej krzywej zanurzonej w trójwymiarowej przestrzeni. Redukcja kończyn to jak przejście do niższego wymiaru w przestrzeni wektorowej, gdzie niepotrzebne stopnie swobody zostają eliminowane na rzecz optymalizacji ruchu. Ich sensoryczne możliwości przypominają analizę funkcjonalną: termoreceptory to biologiczne transformaty Fouriera, przekształcające rozkład energii cieplnej w zrozumiałe informacje o obecności ofiary. Ruch pełzający, z pozoru chaotyczny, jest jak funkcja B-splajnów – pozornie prosta, ale doskonale dopasowana do lokalnych gradientów środowiska.

Czy węże to po prostu biologiczna osobliwość, czy też ewolucyjny dowód na to, że natura działa zgodnie z zasadami estetyki matematycznej?

Ich istnienie pokazuje, że czasem redukcja wymiarów i uproszczenie struktury prowadzi do wyników, które – niczym eleganckie równanie – równoważą piękno i użyteczność.