Kora wierzby zawiera glikozydy salicylowe, które mają właściwości lecznicze podobne do kwasu acetylosalicylowego - syntetycznej aspiryny.
Preparaty ze sproszkowanej kory zawierają naturalne związki buforujące i - w odróżnieniu od aspiryny - nie powodują negatywnych skutków ubocznych dla układu pokarmowego. Mają działanie przeciwbólowe, przeciwgorączkowe, przeciwzapalne i antyseptyczne.
Do eksperymentów wybrano wierzbę purpurową (Salix purpurea), która jest w Polsce dość pospolitym gatunkiem. Odmiana ta uznawana za rodzaj o wysokiej koncentracji salicylanów
Zgodnie z zaleceniami europejskiego spisu określającego wymagania jakościowe, kora wierzb pozyskiwana do wytwarzania preparatów leczniczych powinna zawierać co najmniej 1,5 proc. glikozydów salicylowych.
Źródło: dziennik.pl
Kora z wierzby (Cortex Salicis) zawiera flawonoidy, kwasy organiczne oraz glikozydy. Najważniejszym z nich jest glikozyd fenolowy - salicyna. Korę zbiera się z 2 - 3-letnich gałęzi wczesną wiosną, gdy ruszają soki i łatwo jest ją oddzielić od drewna. Korę suszyć można zarówno w ciemnych, jak i jasnych pomieszczeniach. Do celów leczniczych wykorzystywana może być również kora wierzby kruchej, wierzby białej, wierzby pięciopręcikowej i wierzby wiciowej. Salicyna ma silne działanie przeciwzapalne, przeciwgorączkowe i ściągające. Wykorzystywana jest przy takich dolegliwościach i chorobach, jak: ból głowy, przeziębienie przebiegające z gorączką, różne choroby reumatyczne, miażdżyca. Obecnie już nie pozyskuje się do celów leczniczych kory wierzby, gdyż jest zastępowana syntetycznie produkowanym kwasem acetylosalicylowym (nazwa handlowa "Aspiryna", "Polopiryna"). Napary z kory wierzby nie wywierają jednak tak szkodliwego działania na żołądek, jak aspiryna, a działają równie skutecznie. Wikipedia
|
