Zdjêcie z JWST:
pbs.twimg.(*)WIAAKe4y?format=jpg&name=largeWszystko co najwa¿niejsze dzieje siê miêdzy grotami zielonych strza³ek.
Sama protogwiazda ukryta jest w "szyi" tej klepsydry.
Ogl±dany z boku dysk protoplanetarny jest widoczny jako ciemna linia na ¶rodku szyi.
¦wiat³o protogwiazdy wycieka powy¿ej i poni¿ej tego dysku, roz¶wietlaj±c wnêki w otaczaj±cym gazie i pyle.
L1527 jest uwa¿ana za protogwiazdê klasy 0, najwcze¶niejszy etap formowania siê gwiazd.
Protogwiazdy takie jak te, które wci±¿ s± zamkniête w ciemnym ob³oku py³u i gazu, maj± przed sob± d³ug± drogê, zanim stan± siê pe³noprawnymi gwiazdami.
L1527 nie generuje jeszcze w³asnej energii poprzez fuzjê j±drow± wodoru, co jest istotn± cech± gwiazd.
Jej kszta³t, choæ w wiêkszo¶ci sferyczny, jest równie¿ niestabilny, przyjmuj±c postaæ ma³ej, gor±cej i spuchniêtej grudki gazu gdzie¶ pomiêdzy 20 a 40% masy naszego S³oñca.
Gdy protogwiazda nadal gromadzi masê, jej j±dro stopniowo siê kompresuje i zbli¿a do stabilnej fuzji j±drowej.
Scena pokazana na tym zdjêciu pokazuje, ¿e L1527 w³a¶nie to robi.
Otaczaj±cy ob³ok molekularny sk³ada siê z gêstego py³u i gazu przyci±ganych do centrum, gdzie znajduje siê protogwiazda.
Gdy materia³ wpada do ¶rodka, krêci siê spiralnie wokó³ centrum.
Tworzy to gêsty dysk materii, znany jako dysk akrecyjny, który zasila materiê protogwiazd±.
Gdy zyska wiêcej masy i skompresuje siê dalej, temperatura rdzenia wzro¶nie, ostatecznie osi±gaj±c próg rozpoczêcia..