Empiryzm twierdzi, że prawdziwa wiedza lub uzasadnienie pochodzi wyłącznie lub przede wszystkim z doświadczenia zmysłowego. Nie mogę jednak pojąć, w jaki sposób doświadczenie UZASADNIA wiedzę; dokładniej, dlaczego empiryzm miałby odrzucać (większość, jeśli nie wszystkie) inne formy epistemicznego uzasadnienia na korzyść w szczególności doświadczenia? Zasadniczo, jakie jest rozumowanie/argument przemawiający za twierdzeniem, że jedynym dobrym powodem, aby w coś wierzyć, jest to, że tego doświadczyłeś (lub że jest to a priori, dla bardziej umiarkowanych empirystów)? Zakłada to podejście JTB do wiedzy, chociaż nie jestem pewien, czy wiedza jest zwykle pojmowana w ten sposób przez empirystów.

Poza tym, jak to się objawia? Czy wszystkie uzasadnione przekonania są postrzegane jako powstałe w wyniku doświadczenia? Zastanawiam się, jak daleko sięga „uformowane w wyniku doświadczenia”; czy przekonanie musi powstać na podstawie bezpośredniej percepcji zmysłowej, aby było uzasadnione (tj. „Obecnie obserwuję X, więc X tam jest”, czy też przekonania wywodzące się z wcześniejszych doświadczeń mogą się liczyć?