Z satysfakcją przeczytałem, że coś zaczyna się dziać w "państwowej polityce miejskiej". Jeżeli rząd naprawdę pracuje nad jakąś ustawą metropolitarną, to koniecznie trzeba wesprzeć go mądrymi radami, gdyż wielkie obawy musi wzbudzać fakt, że używa on takich słów jak: "plan zagospodarowania gminy będzie też musiał...". Z tych słów widać, że politycy rządowi w ogóle nie rozumieją tematyki ustrojowej. W miastach nie ma miejsca na żadne gminy - plan zagospodarowania miasta musi być jeden, a podział miasta na dzielnice ma zupełnie innych charakter niż podział powiatu na gminy, ponieważ ustrój miasta powinien być zupełnie odmienny od ustroju terenów leśnych czy rolniczych.

Reliktem socjalizmu jest, że w granicach polskich miast znajdują się tereny rolnicze i leśne. Miasto powinno składać się z "ulic", "posesji" i "parków", a nie z "dróg", "pól" i "lasów"... to nie są tylko słowa, ale są to podstawowe i zupełnie inne pojęcia określające zupełnie inne byty. Przykładowo - "ulica" musi mieć kanały ściekowe, krawężniki i chodniki; po prawej stronie ma rosnące numery parzyste lub malejące nieparzyste, a po lewej stronie rosnące numery nieparzyste (lub malejące parzyste). Już w średniowieczu ukształtowały się w Europie podstawy ustroju miast i społeczeństwa obywatelskiego opartego na mieszczaństwie. Niestety w Rzeczypospolitej nigdy te zasady się nie przyjęły. Polskie miasta były częścią szlacheckich folwarków i nie posiadały żadnej władzy mieszczańskiej w stylu europejskim. Jednakowe prawo feudalne obowiązywało na wsi i w miastach.

To co sowiecka propaganda nazywała "rewolucją socjalistyczną", było z perspektywy ustrojowej powrotem do czasów feudalizmu, ta "rewolucja", była w rzeczywistości kontrrewolucją antykapitalistyczną - najlepiej widoczne jest to w Chinach - jak wielkie tereny wiejskie znalazły się w granicach miast! Z politycznego, finansowego i ekonomicznego punktu widzenia socjalizm jest współczesną formą feudalizmu. Jedyną różnicą jest nazwa klasy rządzącej - nazywa się ona "biurokracją", podczas gdy w feudalizmie nazywa się ona "arystokracją". Chińczycy zresztą doskonale o tym wiedzą, gdyż tam od tysiącleci ten sam ustrój zmienia barwę w rytmie wahadła - kilkaset lat rządów arystokracji i kilkaset lat rządów biurokracji.

Europejski, kapitalistyczny ustrój jest czymś jakościowo nowym w tradycyjnym feudalno-socjalistycznym świecie. Jeżeli ktoś się zabiera za przemiany ustrojowe, musi zrozumieć te kwestie, inaczej stanie się bezmyślnym pionkiem w grze, prowadzonej przez rządzących biurokratów. Miasto musi mieć własne władze miejskie i własne prawo komunalne - coś, czego na Zachodzie ludzie nauczyli się już kilkaset lat temu, a czego my - Polacy - musimy nauczyć się teraz w przyspieszonym tempie.