To bardzo możliwe. Pamiętaj ,że niepełnosprawni to nie są tylko ludzie na wózkach. To ludzie z problemami serca , chorobliwie otyli czy ludzie niedołężni ze starości.

>To bardzo możliwe. Pamiętaj ,że niepełnosprawni to nie są tylko ludzie na wózkach. To ludzie z problemami serca , chorobliwie otyli czy ludzie niedołężni ze starości.

I ci, co wyłudzają zasiłki z ZUS.

Adam

Zgodnie z powszechnym przekonaniem, niepełnosprawny, to członek gorszej kategorii.
Nie widać ich zbyt często, bo mają po pokonania, wiele barier architektonicznych, np.,schody, nie mówiąc już o środkach komunikacji miejskiej.
To jedno, a drugą sprawą są reakcje społeczeństwa-często obawa przed tym, co nieznane, powoduje unikanie kontaktu z niepełnosprawnymi.
Ludzie się obawiają,boją tego, co nieznane.
Wolą utrzymywać dystans, nie zdając sobie nawet sprawy, jaki ból zadają osobie na wózku, na przykład.
"Wszyscy jesteśmy równi"-NIEPRAWDA!

>To bardzo możliwe. Pamiętaj ,że niepełnosprawni to nie są tylko ludzie na wózkach. To ludzie z problemami serca , chorobliwie otyli czy ludzie niedołężni ze starości.

To nadal nie wyjaśnia, dlaczego w sumie jest ich o wiele więcej niż w innych krajach. Myślę, że diabeł tkwi w orzecznictwie. Istnieją niepełnosprawni i "niepełnosprawni". Ja teraz o tych drugich ...
Prawdziwy boom na "niepełnosprawność" nastąpił po roku 1997, kiedy to orzekanie w tej sprawie wydzielono z ZUS i KRUS (tym pozostawiono orzecznictwo rentowe) i utworzono Powiatowe Zespoły do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności - na mocy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
Orzeka się znaczny, umiarkowany bądź lekki stopień niepełnosprawności. Dwa pierwsze są z reguły orzekane u osób rzeczywiście dotkniętych poważnym schodzeniem w istotnym stopniu ograniczającym sprawność. Natomiast stopień lekki jest orzekany właściwie u każdego, kto tylko wystąpi z wnioskiem o przebadanie. A że nie ma ludzi zdrowych (np. bóle krzyża dotykają ok 70% społeczeństwa, bóle głowy miewa 90% ludzi) każdy wychodzi po badaniu ze świstkiem o niepełnosprawności.
Orzeczenia te stały się ogromnie pożądane, odkąd na rynku pracy (dzięki genialnemu prawodawstwu wprowadzającemu ulgi dla pracodawców) poszukiwane są głównie (bywa, że wręcz wyłącznie) osoby "niepełnosprawne".
Warunki są dwa:
1. Osoba musi być jak najsprawniejsza, by wydajnie pracować.
2. Winna posiadać jak najwyższy stopień niepełnosprawności (większa ulga dla pracodawcy).
Klasyczne jest już wręcz przy zatrudnianiu pytanie o grupę: "Przykro nam, rzeczywiście potrzebujemy pracownika, ale wyłącznie z grupą. "Panie doktorze, potrzebuję grupę, bo staram sie o pracę." Znamienne, że gdy badam przed przyjęciem do pracy kandydata z grupą w kilka lat po jej orzeczeniu, najczęściej nie może sobie nawet przypomnieć przyczyny swojej "niepełnosprawności". Po chwili pada nieśmiałe: "chyba coś z kręgosłupem". To nie jest kazuistyka ... to polski standard !
I co ciekawe, zjawisko jest zbyt powszechne, by podejrzewać korupcję jako przyczynę tego absurdu. Po prostu przyjęto dziwaczne kryteria: lekki stopień niepełnosprawności zarezerwowano dla zdrowych, którzy pofatygują się z wnioskiem.

>
>I co ciekawe, zjawisko jest zbyt powszechne, by podejrzewać korupcję jako przyczynę tego absurdu. Po prostu przyjęto dziwaczne kryteria: lekki stopień niepełnosprawności zarezerwowano dla zdrowych, którzy pofatygują się z wnioskiem.

Może nie aż tak, ale prawie tak.
Ludzie mają prawo zachowywać się zgodnie z ich partykularnymi interesami (z "grupą" łatwiej znajdę pracę). Natomiast ustawodawca powinien zachowywać się racjonalnie z punktu widzenia interesów państwa, a tego nie robi. Te "grupy" to małe piwo w porównaniu z systemem KRUS i systemem emerytalnym mundurowych i sędziów. To jest dopiero nieracjonalność.

>Ludzie mają prawo zachowywać się zgodnie z ich partykularnymi interesami (z "grupą" łatwiej znajdę pracę).
Czy to nie nazbyt pobłażliwe podejście ? Chyba możemy także wymagać, aby ludzie uwzględniali w swoich działaniach interes państwa czyli społeczności w której żyją. W moim interesie jest jak najmniej pracować i oszukiwać jak się tylko da na lewych zwolnieniach. Ale etyka podpowiada, że nie powinno się tak postępować.

>Natomiast ustawodawca powinien zachowywać się racjonalnie z punktu widzenia interesów państwa, a tego nie robi.
Ustawodawca jest tylko przedstawicielem obywateli. Jeśli obywatelom dajemy prawo do kierowania się wyłącznie własnym interesem, podobnie może postępować ustawodawca, którego lubimy idealizować, a który też może kierować się swoim interesem sprzecznym z dobrem państwa. Np. chęcią spełnienia niezbyt przemyślanych obietnic przedwyborczych.

>>
>Czy to nie nazbyt pobłażliwe podejście ? Chyba możemy także wymagać, aby ludzie uwzględniali w swoich działaniach interes państwa czyli społeczności w której żyją. W moim interesie jest jak najmniej pracować i oszukiwać jak się tylko da na lewych zwolnieniach. Ale etyka podpowiada, że nie powinno się tak postępować.
>
Oczywiście, że masz rację. Tyle, że nawet głęboko wierzący nie przestrzegają dekalogu, a co dopiero "zwykli" ludzie z przestrzeganiem prawa?
Zakładam, że państwo/ustawodawca powinno być mądrzejsze od "zwykłego" człowieka i nie dawać mu okazji do aspołecznych i egoistycznych zachowań, na przykład bezzasadnego otrzymania "grupy" i bezzasadnego (w przypadku przedsiębiorcy) czerpania korzyści z zatrudnienia "grupowiczów".

Ustawa definiuje czym jest niepełnosprawność.

Bardzo ciekawa jest definicja WHO:
Definicja niepełnosprawności wg WHO:

Osoba niepełnosprawna to osoba, u której istotne uszkodzenia i obniżenie sprawności funkcjonowania organizmu powodują uniemożliwienie, utrudnienie lub ograniczenie sprawnego funkcjonowania w społeczeństwie, biorąc pod uwagę takie czynniki jak płeć, wiek oraz czynniki zewnętrzne.

Co w tej definicji robi słowo "płeć"?

---

Preparat zawiera w składzie kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy o zawartości 30% flawonolignanów w przeliczeniu na sylibinę.

>Co w tej definicji robi słowo "płeć"?
Może wg WHO impotent to niepełnosprawny.
W zasadzie to chyba coś w tym jest...
W języku potocznym niepełnosprawny = kaleka, ale definicja medyczna traktuje to słowo szerzej.Stąd chyba całe nieporozumienie.

---

Thank god, I'm the atheist

>>Co w tej definicji robi słowo "płeć"?
>Może wg WHO impotent to niepełnosprawny.

Jeśli rozłożymy słowo "niepełnosprawny" na czynniki pierwsze, to jest z definicji: nie posiadający pełnej sprawności, a także określimy jednoznacznie "pełną sprawność" to nie tylko WHO tak twierdzi.

>Co w tej definicji robi słowo "płeć"?[/color]
Może to chodzi o transwestytów, albo transeksualistów albo o jakąś trzecią płeć? Obojnaków albo "cuś"? Może być też "cóś", albo takie tam...

---

(...) Nie wszyscy mogą być mądrzy, panie oberlejtnant Głupi muszą stanowić wyjątek, bo gdyby wszyscy ludzie byli mądrzy, to na świecie byłoby tyle rozumu, że co drugi człowiek zgłupiałby z tego.../Wojak Szwejk/

>Sami zobaczcie, gdzieś od 7 minuty. Czy ja się przesłyszałem, czy w Polsce mamy 6 mln.
>niepełnosprawnych?
>www.tvp.in(*)ci/wideo/23062010-1500/1900452
>? Proszę o potwierdzenie lub zaprzeczenie, jeśli to jest prawda to jestem w szoku i nie miałem o
>tym pojęcia 6 mln? To można nas w zasadzie nazwać już narodem niepełnosprawnych. O co chodzi?

Impotencja jakby nie patrzeć, to jest niepełnosprawność. A dotyczy większości mężczyzn po 50. roku życia.
Więc co się dziwisz?

>Impotencja [...] dotyczy większości mężczyzn po 50. roku życia.
A skąd takie dane?

---

Preparat zawiera w składzie kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy o zawartości 30% flawonolignanów w przeliczeniu na sylibinę.