Matką została, bo ono powstało
I od początku czuła jego życie.
Jeszcze się nawet, w swych sądach wahało -
Światłe konsylium, dziecię rosło skrycie.

Maleńkie rączki, oczy wciąż ciekawe,
Wpatrzone w matkę, co jeść mu dawała.
Przytulić pragnie, dotknąć swoje małe -
Nowe, tak inne życie, które dała.

Pierwsze ciekawe kroki, on je stawia,
Łapie go w biegu i chroni od złego,
Klocki układa, śmieje się, zabawia.
A gdy jest smutno, on nie widzi tego...

Literki w szkole, równo wypisuje,
Gdy jakaś krzywa poucza, poprawia.
Czasem do późna czuwa, pielęgnuje,
Bo dziecko chore i bańki mu stawia.

Jeśli zbraknie... bo odejść musiała...
Świat zda się smętny... Woła czasem w gniewie -
Matko, gdzie jesteś, wzięłaś to, co dałaś,
Jak ja mam teraz żyć dalej... bez ciebie!..