>Moim zdaniem mocarstwa musiały się jakoś dogadać, a to, że wyszło z tego ONZ jest dużą zasługą >wartości liberalnych, i tego nie można kwestionować.
>

Stworzenie ONZ nie było aktem czystego altruizmu, lecz realizacją twardych interesów geopolitycznych USA. Wielu historyków i politologów (reprezentujących tzw. szkołę realizmu) bez ogródek przyznaje, że instytucje te zostały zaprojektowane tak, aby cementować amerykańską dominację i dawać globalną legitymację ich działaniom.
Ideologia, liberalizm i demokracja były w tym procesie świetnym narzędziem marketingowym, ale pod spodem kryła się brutalna walka o władzę nad powojennym światem.
Jak USA zabezpieczyły swoje interesy w strukturach ONZ/
• Prawo weta w Radzie Bezpieczeństwa: To kluczowy dowód na to, że ONZ nie opiera się na demokratycznej równości. Pięć globalnych mocarstw (w tym USA) zapewniło sobie prawo do zablokowania każdej decyzji, co oznacza, że ONZ nigdy nie podejmie działań wbrew interesom Waszyngtonu.
• Lokalizacja w Nowym Jorku: Umieszczenie głównej kwatery na terytorium USA od samego początku dawało Amerykanom ogromną przewagę logistyczną, wywiadowczą i wizerunkową.
• Powiązanie z systemem z Bretton Woods: Równolegle z ONZ Amerykanie stworzyli Bank Światowy i Międzynarodowy Fundusz Walutowy, opierając globalną gospodarkę na dolarze. ONZ miało dbać o pokój, podczas gdy te instytucje dbały o to, by światowy handel opierał się na zasadach korzystnych dla USA.
Dla USA rządzenie światem za pomocą samej siły militarnej byłoby potwornie drogie i wycieńczające. Narzucenie światu "liberalnych reguł gry" - takich jak wolny handel, prawo międzynarodowe i suwerenność państw - było genialnym posunięciem strategicznym.
Dzięki temu Ameryka mogła realizować swoje cele jako "strażnik porządku", a nie brutalny okupant. Państwa członkowskie chętniej podporządkowywały się systemowi, który fasadowo głosił równość i obronę praw człowieka, niż gdyby musiały po prostu podpisać akt kapitulacji przed amerykańskim imperium.
ONZ od samego początku było więc projektem imperialnym ubranym w szaty liberalnego humanitaryzmu.
NATO od samego początku (1949 r.) stanowiło militarny fundament amerykańskiego imperium w Europie.
Podobnie jak w przypadku ONZ, sojusz ten oficjalnie ubrano w piękne słowa o "obronie wolności, wspólnego dziedzictwa i cywilizacji opartej na zasadach demokracji". W rzeczywistości jednak NATO to narzędzie twardej geopolityki. Najlepiej podsumował to jego pierwszy sekretarz generalny, Hastings Lionel Ismay, mówiąc wprost, że celem NATO jest: "keep the Soviet Union out, the Americans in, and the Germans down" (trzymać Sowietów z daleka, Amerykanów na miejscu, a Niemców pod kontrolą).
Choć stanowisko polityczne (Sekretarz Generalny) tradycyjnie przypada Europejczykowi, to najważniejsze stanowisko wojskowe - Naczelny Dowódca Sił Sojuszniczych w Europie (SACEUR) - zawsze, bez wyjątku, piastuje amerykański generał. To Waszyngton ma ostateczny palec na spuście.
Członkostwo w NATO wymusza "interoperacyjność", co w praktyce oznacza, że państwa członkowskie kupują gigantyczne ilości amerykańskiego uzbrojenia (myśliwce F-35, systemy Patriot, czołgi Abrams). To genialny mechanizm pompujący miliardy dolarów do amerykańskiego sektora zbrojeniowego.
Choć przez lata standardem NATO było legendarne 2% PKB na zbrojenia, Waszyngton sukcesywnie podnosi poprzeczkę. W strukturach sojuszu forsowany jest nowy cel na poziomie 3,5% PKB na twardą obronę do 2035 roku.
Kupując myśliwce F-35 czy systemy Patriot, kraje europejskie podpisują wieloletnie umowy serwisowe. Bez kodów źródłowych i części zamiennych z USA ten sprzęt staje się bezużyteczny. Europa płaci więcej, ale staje się bardziej, a nie mniej zależna od Waszyngtonu.
Amerykanie wprost komunikują: "Dajemy wam czas na zbudowanie własnych sił lądowych, bo my musimy przenieść nasze zasoby (lotnictwo, marynarkę, zaawansowane technologie) do Azji, by tam szachować Chiny".
Największym wyzwaniem dla suwerenności Europy jest próba wciągnięcia jej przez Waszyngton w konflikt z Pekinem. Dla USA Chiny to egzystencjalny rywal o globalną hegemonię. Dla Europy Chiny to kluczowy partner handlowy i dostawca technologii.