Sralis – mazgalis albo u urojonym wpływie otoczenia na człowieka lub wpływ człowieka na otoczenie. Coraz szersze wykorzystywanie mediów i elektroniki w życiu codziennym sprawia , że zmienia się forma komunikacji międzyludzkiej. I co jest rzeczywistym faktem , to zjawisko, że kontakt został zastąpiony przez przekaz. Odpersonalizowana informacja zaczęła zajmować miejsce ( wcześniejszego ) dialogu, którego była rezultatem.
Wcale nie oznacza to, że człowiek jest zdeterminowany światem informatyki lub , że świat kierowany jest przez informatykę. Informatyka , świat wirtualny ( otoczenie ) jest narzędziem w ludzkich rękach i jak każde ludzkie narzędzie osiągnie kiedyś kres swoich możliwości.

Jest tutaj "taki jeden" , który raz to próbuje zredukować siebie ( i wszystkich ) do materii lub do jej sił, kiedy indziej próbuje podporządkować wewnętrzne lub duchowe wymiary ludzkiego istnienia wymiarom fizyko- chemicznym. Często robi to na przykładzie działania mózgu. Mówiąc lakonicznie, widać że boryka się on z rozterką co do własnej osobowości. Nazywa się to kryzys tożsamości. Właściwie ma dwa wymiary filozoficzne i medyczne. Medyczne – leczy to psychiatria i psychologia.
( Ten aspekt oczywiście wykluczam , nie będzie mnie interesować - a jedynie wymiar filozoficzny). Niemniej w konsekwencjach mogę wskazać , iż osobnik ;
1 Może być zagrożeniem własnego umysłu lub aktu własnej woli.
2 Przedstawia niewłaściwą wizję człowieka.
3 Kryzys osobowości , w którym się..

lece 99%c w strone sali kinowej i ogladam film, jako ze ja mam c i obraz ma c to juz mam 2*szybszy filmek, ale co dalej? moj czas sie zwalnia ok6* wiec juz filmek mam 12* szybszy, nie wiem czy tu ma znaczenie skrocenie lorentza, a moze jest wydluzenie? w koncu nikt tego nie sprawdzil. Jak myslicie, film ogladne 12*szybciej?

czy ja po polsku nie rozumiem pl.m.wikipedia.org/wiki/Paradoks_bliźniąt

"Paradoks ten wynika z niezrozumienia szczególnej teorii względności. Nie mówi ona bowiem, że wszyscy obserwatorzy są równoważni, a jedynie, że równoważni są obserwatorzy znajdujący się w układach inercjalnych, tzn. takich, które poruszają się względem siebie bez przyspieszenia"

Czy nie powinno byc ze "takich, ktore nigdy nie poruszaly sie wzgledem siebie z przyspieszeniem"? albo raczej " takich, ktore mają tą samą energie dodaną w jakiejkolwiek formie, np. i cieplną bo i cieplo zwieksza mase a ta uplyw czasu" Przeciez to nie przyspieszenie powoduje zwolnienie czasu bo wowczas po jego ustaniu, przy stalej predkosci zegary by juz chodzily bez spowolnienia a tak zdaje sie nie jest i to sama predkosc powoduje wolniejszy przebieg wewnetrznych procesow. ?
A moze sie myle?

Długo wędrowałem zanim doszedłem do siebie...

T. Różewicz

przy 1%c mam zwolnienie czasu tylko 0.005. czy sama a nieproporcjonalnosc nie powinna powodowac roznego pomiaru czasu dla rakiety? nie mowiąc już o kierunku pomiaru bo w koncu dylatacja jest dla calego obiektu a kierunek lotu nie da sie ukryc ze tylko w jedną strone a nie dookólnie. Pozatym uwazam ze obiekty lecace blisko c musza sie conajmniej wydluzac by mogly odnotowac wzgledne dla siebie skrocenie drogi

Masz piękną dusze i dupę.
Mam Cie za sztukę i sztukę.

Witam.
Jeśli rakieta leci z wyrzutni do punktu A odległego o 1rok świetlny z ok 99%c to czas w niej plynie wolniej ok6krotnie w stosunku do wyrzutni i punktu A. Podobnie ok6krotnie skraca sie w niej wzorzec metra w kierunku ruchu. Wychodzi mi wiec tak ze mierząc c:
dla wyrzutni c=1/1=1
dla lecącej rakiety (pomijam oczywiscie koniecznosc jej przyspieszania) c=6(bo 6 razy dalej)/(1/6)( bo czas biegnie wolniej)=36
Wychodzi mi wiec że osoba w rakiecie patrząc w kierunku ruchu dojdzie do wniosku ze leci z predkoscią 36c.
Gdzie ja robie błąd? wychodzi ze pewnie w mianowniku drugiej wartosci musi byc 6 ale przecież nie minie dla rakiety 6 razy wiecej czasu tylko 6razy mniej?
Pozdrawiam.

od 8.20
youtu.be/Xrqj88zQZJg

Wychodzi że wagoniki spadną a wiec nastąpiło skrocenie wagoników, czemu nie skrocenie dziury w torach skoro dla wagonikow to tory jadą jako że wszystko jest takie względne podobno?

Jak by wyglądało zdjecie tej dziory z jadącego pociągu a jak ze stojącego?

Jeśli odległosci sie skracają dla jadącego obiektu to dziura powinna być krotsza?

Ale wowczas wagonik musiał by sie przecież wydłużyć by odległość przed sobą zinterpretować jako krotszą a nie skrócić jak przewiduje lorenz i wagoniki by nie spadły?

Jak patrzec z drugiej stony jak to tory by sie poruszaly to one powinny byc dluższe, w tym i dziura, wagoniki krótsze i wylądowaly by w dziurze jescze bardziej?

Nie mogą zaistniec oba wykluczające sie wydarzenia, dlatego nie ma tu żadnej wzglednosci, zupełnie tak jak w paradoksie bliźniąt?

Tak sobie siedzę za biurkiem i myślę , siedzę i myślę, że stanowisko deontologiczne zbieżne jest z stanowiskiem , znanego i lubianego z forum Racjonalista - użytkownika - Krystiana.
Śmiało można rzec , że jest to coś w rodzaju odkrycia tygodnia. Co będę miał RADOŚĆ w dalszej części dowodzić. Mało tego, deontologizm zbieżny jest z kantyzmem i tomizmem, które nie jest bez znaczenia dla całej moralności chrześcijańskiej.
Dla tych, co nie wiedzą ( a chcą , pragną lepiej zrozumieć ) wyjaśniam, że moje odkrycie ma związek z pewnym sposobem myślenia w etyce.
( Choć niezupełnie jest on zgodny z moim stanowiskiem. Nie jest. )
Mianowicie chodzi o komutacyjną etykę zasad , wg. której w praktyce moralnej nie przewiduje się konieczności stosowania osobistego osądu moralnego. Krystian o tym nie wiedział, ale jak to przeczyta, to się dowie.
Mówiąc krótko w podejściu tym reguły moralne traktuje się jak algorytmy w programach komputerowych. Filozofowie, którzy myślą o etyce
(zaznaczam , ja się z nimi nie zgadzam , o ile w ogóle można ich nazwać filozofami )
w ten sposób, nie widzieliby przeszkód , aby rolę wzorów moralnych pełniła w przyszłości sztuczna inteligencja. W tym ujęciu liczą się wyłącznie reguły " na wejściu".

Tutaj pewna egzemplifikacja. Jeśli jakiś X powoduje śmierć drugiego człowieka Y bez jego zgody , to na wyjściu formułuje się pewna ocena - jest to morderstwo.

Innymi słowy przy takim podejściu osobowy wzór moralny całkowicie sprowadza się do bycia człowiekiem zasad. Jest to..

W 1975 r. Carolee Schneemann (Żydówka, co nie jest tu bez znaczenia) weszła nago na stół i wyciągnęła ze swej przepastnej waginy długą rolkę papieru. "Akt" ów - sfotografowany - uznany został przez wszelkiej maści spin doktorów - pseudokrytyków sztuki za wielce istotny jeżeli nie przełomowy w dziedzinie "sztuki performatywnej". De facto jednakże, po odłożeniu na bok całej tej ściemy i brainwashingu - wyczyn Schneeman nie ma absolutnie nic wspólnego z jakąkolwiek sztuką. Kwalifikowanie go jako sztuka - jest bezczeszczeniem tej ostatniej. Schneemann - w swej grubiańskiej bezwstydności - zaepatowała publikę skrajnie wulgarnym, wręcz trzewiowym zachowaniem, licząc na szok i rozgłos jaki wywoła jej występek. Nie jest ona artystką. Bo do tego co zrobiła nie trzeba było mieć jakiegokolwiek talentu. A to co zrobiła nie było ani piękne ani a contrario turpistyczne - chyba że przyjmiemy optykę kwalifikowanych fetyszystów, podniecających się przedmiotami wyciąganymi z czeluści kobiecych genitaliów


"Forty years ago on August 29, 1975, the thirty-six-year-old artist Carolee Schneemann pulled a scroll from her vagina. The performance, titled “Interior Scroll,” is an essential moment in performance art history, and an important milestone in the artist’s provocative and influential oeuvre. For this important anniversary, I had the opportunity to speak with Schneemann, who lamented the way in which critical reception of “Interior Scroll” downplayed her earlier,..