Osy były drapieżnikami innych owadów. Ciekawie byłoby dowiedzieć się, czy naprawdę istnieją inne owady lub drapieżniki atakujące osy, drapieżniki przypadkowe lub celowe.

Rozpoczynam doktorat z biofotoniki, w ramach którego będę prowadzić pomiary spektroskopowe tkanek liści. Czy ktoś wie, jak w praktyce definiuje się „osie” przestrzeni morfologicznej?

Cześć wszystkim! Chciałbym zapytać, jaki jest minimalny rozmiar planety. To pytanie przyszło mi nagle do głowy, więc postanowiłem zadać je tutaj, żeby poznać odpowiedź. Jeśli ktoś ją zna, proszę o informację.

Na przykład, gdybym poprosił komputer o wylosowanie liczby z zakresu 1–10, komputer użyłby algorytmu, aby określić wybraną liczbę. Nie jest to w pełni losowe. Ale ją przybliża. Jak można określić, jak bardzo jest to zbliżone do czystego losu? Czy można porównać to z algorytmem innego komputera i powiedzieć, że jest o 5% bliższe losowości?

Czy w tym przypadku losowość jest równa entropii?

O ile dobrze rozumiem, do eksplozji Krakatau doszło, ponieważ wcześniejsza erupcja spowodowała pęknięcia w zboczach wulkanu i w komorze magmowej; umożliwiło to wniknięcie wody morskiej, która zamieniła się w parę, doprowadzając do potężnego wybuchu.

Gdy rozmyślałem nad niedawnymi erupcjami Anak Krakatau, naszły mnie następujące przemyślenia:

Istnieją setki wulkanów położonych w wodzie lub w jej pobliżu. Dlaczego taka sytuacja zdarzyła się tylko raz?

Z pewnością istnieją podobne przypadki, ale – o ile mi wiadomo – żaden nie dorównuje skalą wybuchowi Krakatau. Co zatem powstrzymuje setki innych wulkanów wyspiarskich i podmorskich przed rozerwaniem się na strzępy? Co blokuje dostęp wody morskiej? Czym Krakatau różnił się od nich?

I co najważniejsze: czy Anak Krakatau również jest narażony na takie samo ryzyko?

Osy same w sobie są drapieżnikami polującymi na inne owady. Fascynujące byłoby dowiedzieć się, czy istnieją owady lub inne stworzenia, dla których to osy stanowią ofiarę – czy to przypadkową, czy też będącą celem celowych polowań.

Wyobraź sobie piłkę poruszającą się z prędkością 10 m/s wzdłuż osi x. Jeśli przyłożysz do niej siłę w kierunku osi y (tak, aby była ona idealnie prostopadła do kierunku ruchu), piłka zacznie poruszać się również wzdłuż tej osi; jej prędkość w odniesieniu do osi x pozostanie taka sama, ale całkowita prędkość wzrośnie.

Co jednak, gdyby zamiast piłki był to foton? Wzdłuż osi x nie przyłożono żadnej siły, więc nie widzę powodu, dla którego ta składowa prędkości miałaby ulec zmianie. Z drugiej strony, całkowita prędkość światła pozostaje zawsze stała.

Czy zatem prędkość wzdłuż osi x uległaby zmianie, aby skompensować dodaną prędkość wzdłuż osi y?

Jestem projektantem oświetlenia.

Często pracuję z lampami halogenowymi, które – o ile dobrze rozumiem – wykorzystują żarnik wolframowy otoczony gazem halogenowym; gaz ten w jakiś sposób zapobiega przepaleniu się żarnika.

Chciałbym się dowiedzieć, w jaki sposób i dlaczego halogen to umożliwia oraz jak ten proces przebiega od strony naukowej. Dziękuję!

Głównym celem pocenia się (w przeważającej mierze) jest schłodzenie organizmu poprzez parowanie. Jaki zatem sens ma obecność soli w pocie? Wydaje się ona główną przyczyną utraty elektrolitów podczas upałów, co wymusza nie tylko nawadnianie, ale i uzupełnianie utraconych składników mineralnych – w przeciwnym razie grożą nam takie problemy jak hiponatremia czy hipokaliemia. Czy obecność soli zwiększa ciepło właściwe potu w porównaniu z czystą wodą? Czy ciepło parowania potu różni się od ciepła parowania zwykłej wody? A może biologiczny koszt oczyszczania wody z soli przed jej wydzieleniem w postaci potu jest zbyt wysoki?

2k+1 - nieparzyste
2k+2 - parzyste

Enjoy.