Wierszyk klimatyczny

Słuchać już nie daję rady
Gdy codziennie jakaś trepla
Nowe głosi nam wykłady
Jak to klimat się ociepla

A tu śniegu coraz więcej
Coraz większy mróz nas ściska
Od łopaty więdną ręce
W piecach palą wciąż ludziska

Co za klimat upierdliwy
Czyja zemsta, za co kara ?
Czy ktoś „w górze” zbyt złośliwy
Tak dokuczyć nam się stara ?

Wszelki opał przez pół roku
Przez kominy z dymem idzie
Znowu cieplej jest w tym roku
Tyle, że na Antarktydzie

Znowu drzewa zmarzną w sadach
Pszczoły kwiatów nie zapylą
A fachowcy będą gadać
Że na pewno się nie mylą

Wciąż tłumaczą nam zawzięcie
Że nadchodzą straszne zmiany
Każdy oddech i pierdnięcie
Zwiększa efekt cieplarniany

Biały niedźwiedź z głodu zdycha
Pingwin w lodzie tyłek chłodzi
Coraz gorsze rzeczy słychać
Lecz nie wszystkich to obchodzi

Trochę lodu się stopiło
Gdzieś przybyło trochę wody
Tak już przecież nieraz było
Takie prawa są przyrody

Czasem grzeje, czasem mrozi
Więc co rok teoria nowa
Raz nam ocieplenie grozi
Raz epoka lodowcowa

KORIUS Grudzień 2005

Wierszyk stanowi doskonały przegląd prostych reakcji obronnych, jakie człowiek epoki przednaukowej zwykł okazywać w obliczu zagrożeń i wyzwań, którym nie potrafił sprostać rozumem (zarazy, klęski, wojny itp.). Mamy więc i bagatelizację, i zaprzeczanie, i regresję z abstrakcji do konkretu, i sarkazm, czyli agresję słowną, i wisielcze, fatalistyczne poczucie humoru. Nie sądzę, by był to arsenał przydatny w racjonalnym rozwiązywaniu współczesnych problemów.