Co za niespodzianka "spotkać" kolegę ze studiów,
Alexandra Włodawera, po tylu latach i w tak chwalebnym kontekście. Ta niezupełnie dobrowolna emigracja po wydarzeniach marcowych w 1968, nie była w końcu tak fatalnym wydarzeniem, przynajmniej a posteriori. Wielkie gratulacje Aleksandrze i życzenia dalszych sukcesów mimo wieku, przynajmniej dla wielu z nas, emerytalnego.

Przyłączam się do gratulacji dla obu laureatów. Może w końcu i Polacy zaczną coś znaczyć na arenie międzynarodowej?