Jest takie zjawisko, które dawniej brałem za swoje zaburzenie psychiczne ale kiedy zacząłem rozmawiać o tym z ludźmi okazało się, że doświadczają tego samego. To czy człowiek to dostrzega zależy od koncentracji. Ponoć zjawisko zwiększa się kiedy pije się więcej kawy i pali więcej marihuany a zmniejsza się kiedy pije się alkohol (myślę, że ma to związek z koncentracją na danych rzeczach a nie samym wywoływaniem tego za pomocą używek).

Polega to na tym, że jakaś osoba mówi mi o czymś co słyszę w tym momencie pierwszy raz w życiu. Powiedzmy dowiaduję się o istnieniu rzeczy X i to zapamiętuję. W ciągu następnego dnia słyszę o rzeczy X z kompletnie innego źródła - np powiedział mi o tym kumpel a dzień później mówił o tym ojciec, który nawet nie zna tego kumpla. Zjawisko nie ma związku z bieżącymi zdarzeniami bo tego z oczywistych względów nie brałbym pod uwagę. Rzecz X to powiedzmy coś co istnieje już od dawna ale rzadko się o tym mówi. Czasami za przekaźnik synchroniczności służy telewizor i mówią tam o tym o czym akurat pomyślałem. Albo przypominam sobie o zdarzeniu sprzed 15 lat i nikomu o tym nie mówię a na drugi dzień spotykam się ze znajomym, który sam z siebie zaczyna temat tego zdarzenia sprzed 15 lat.

Wykluczam tutaj przypadek bo zjawisko zachodzi zbyt często. Myślę, że na podstawie tego zjawiska powstały teorie o "prawie przyciągania" czyli, że myśli materializują się.

A teraz moja hipoteza: skoro określona przyczyna powoduje określony skutek to na samym początku kiedy..

Starałem się znaleźć tu (Racjonalista.pl) wypowiedzi na ten temat ale bez sukcesu - może coś przeoczyłem. Otóż chodzi o znaczne różnice reprezentacji płci w zbiorowościach ruchów ateistycznych/antyreligijnych - mężczyźni 59%, kobiety 23% . Źródłem jest publikacja: GLOBAL INDEX OF RELIGIOSITY AND ATHEISM, Gallup International 2012 (www.wingia.com/web/files/news/14/file/14.pdf strona 20).

Pomijam inne, równie interesujące wyniki badań, zwracam jedynie uwagę czytelników na to jedno, niepokojące w XXI wieku zjawisko. Mam w związku z tym kilka, wypowiedzio-rodnych wątpliwości, które postaram się wyrazić nie koniecznie wyczerpująco, pytaniami:

1. Czy jest możliwe aby powodem tej ogromnej różnicy (ponad 50%) w reprezentacji kobiet był patriarchalizm w zbiorowościach antyreligijnych świata?

2. i - Czy nad tym zjawiskiem zastanawiał (zwrócił na nie uwagę) się ruch feministyczny; któraś tego ruchu bardziej humanistyczna frakcja?

3. i - Jak można rozumieć te silne dysproporcje płci, mając na uwadze jeden z najsilniejszych argumentów ruchów antyreligijnych: godne pogardy traktowanie kobiet przez systemy religijne?

4. i - czy można się tu dopatrywać wyniku różnic w systemach wartości mężczyzn i kobiet, ich różnorakiego rozumienia sensu życia?

W swoich opiniach i sądach Henry David Thoreau był nadzwyczaj preskursorski. Uchodzi za twórcę (lub współtwórcę) transcendentalizmu, fleksitarianizmu, ochrony przyrody i ekologizmu szeroko pojętego(zwłaszcza ekologia głęboka). Miał bardzo niekonwencjonalne - jak na epokę w której żył poglądy na temat Indian ( jako jeden z pierwszych w pełni uznawał ich podmiotowość), niewolnictwa ( zdecydowany jego przeciwnik) wojny ( zadeklarowany pacyfista). Jego opinie na temat zalet i potrzeby pracy fizycznej wyrażone w książce "Tydzień nad rzekami Concord i Merrimack" - to błyskotliwy pean, a kolei esej zatytułowany "O sztuce chodzenia" jest swoistą biblią nie tylko ochroniarzy przyrody ale także współczesnych perypatetyków.
W 1845 r. Thoreau uciekł od cywilizacji. Wybudowł sobie chatkę w leśniej głuszy nad stawem Walden {Massachusetes) i tam rozpoczął idealny byt w doskonałej harmoni z przyrodą. Tak przynajmniej tę historię przedstawiają jego rozegzaltowani adherenci - i nie ma w niej ani joty prawdy. Thoreau żył nad Walden 2 lata, prowadząc skrupulatny dziennik i kontemplując nad szeregiem zagadnień. Później rezultaty tych przemyśleń opublikował w kilku - obecnie już kultowych - książkach. Jednakże Thoreau nie żył w głuszy. Walden położony był o rzut kamieniem od Concord i słychać było nad nim głos bijących w mieście dzwonów. Obok chatki prowadził gościniec, z którego odgłosy i wrzawa także dochodziły do uszu samotnika. Wreszcie - o zgrozo - skrajem lasu zamieszkiwanego przez filozofa,..

Pierwowzorem jednej z głównych bohaterek obsypanego nagrodami filmu "Ida" jest Helena Wolińska - Brus. Żydówka, bezwględna prokurator okresu stalinowskiego, zbrodniarka, winna sądowego zabójstwa gen. Fieldorfa - Nila, dopuszczająca sie w swojej pracy szeregu przestępstw i nadużyć. W 1968 r. wyjechała za granicę i osiadła w Welkiej Brytanii. Wieloletnie próby pociągnięcia jej do odpowiedzialności spełzły na niczym. Wielka Brytania odmówiła jej ekstradycji, a ona sama komentując starania polskich władz oskarżyła je o antysemicką hecę.
Przypadek tej zbrodnairki sklania do szeregu refleksji - także nad wypadkami 1968 r. Wydaje się bowiem, iż zbyt często przedstawiane są one w sposób tendencyjnie jednowymiarowy, w którym to schemacie strona polska jest tylko tym złym katem, a strona żydowska tą niewinną ofiarą.
Rola Żydów w utrwalania stalinizmu w Polsce jest dobrze znana. Wypowiedział się na ten temat - między innymi - znany historyk prof. Paczkowski, podając stosowne dane statystyczne. Szczególnie w wyższym aparacie partyjnym oraz bezpiece - znanej ze swej brutalności - byli oni ogromnie nadreprezentowani. Później w latach 50 - doszło do konfliktu, do walki frakcyjnej między dwoma frakcjami w PZPR. Frakcja "intelektualna" czyli Puławianie zdominowana była przez osoby pochodzenia żydowskiego. Natolińczycy z kolei, byli Polakami pochodzenia chłopskiego. Witold Jedlicki w znanym eseju z lat 60 - tych napisał o nich "Chamy i Żydy".
I w 1968 r. walka ta rozstrzygnęła się. Wygrały Chamy..

IDA okiem humanisty
W kontekście absurdalnej , irracjonalnej krytyki IDY ze strony narodowo-katolickich talibanów , pozbawionej jakiejkolwiek treści merytorycznej nie chciałem IDY krytykować - jednak wydaje mi się to potrzebne a nawet konieczne .
Film jest świetnie zrobiony - zdjęcia , muzyka , estetyka wyciszenia , skromność ... ciekawy scenariusz , gra aktorska ...
A jednak film jest nie tylko czarno-biały w obrazie lecz również w warstwie filozoficznej .
Ida wychodzi z klasztoru aby ostatecznie przemyśleć swą decyzje o złożeniu ostatecznych ślubów .
Co według autorów proponuje jej świat świecki ? Proponuje jej seks , alkohol , modne ubrania , zabawe ... i NIC więcej ... NIC - żadnej refleksji nad życiem , nad istnieniem , nad etyką , nad filozofią . Proponuje jej wyłącznie fizyczność . To jest świat pozbawiony głębi , zanurzony w cielesności .
Ida pije , pali , tańczy , kocha się ... po czym wraca do klasztoru ponieważ tylko tam odnajduje wartości . Tam w klasztorze odnajduje sens , dobro , piękno , bezpieczeństwo .
Nie ma w tym filmie autentycznego dialogu . Jest proste a nawet płytkie , zerojedynkowe , karykaturalne , schematyczne , uproszczone zestawienie sacrum i profanum .
Dziwi mnie bardzo , że środowiska narodowo-katolickie nie zauważają WYBORU Idy ... Wyboru katolicyzmu i wiary . Ida odrzuca świat w którym nie odnajduje niczego poza fizyczną satysfakcją .
Jednak to , że Ida nie odnajduje w świecie niczego poza cielesnością nie jest intelektualnie uczciwe . Jest manifestem..

Filozofia taoistyczna, obok konfucjanizmu, stanowi jeden z filarów chińskiej tradycji i kultury. Jakkolwiek ostatnimi czasy tradycyjne wartości chińskie zdają się coraz bardziej ustępować przed pozbawionym głębszej treści materializmem Zachodu (czego nieuchronnym następstwem jest postępująca w szybkim tempie modernizacja chińskich sił zbrojnych i ekspansja gospodarczo-militarna), to specyfika tej duchowości jest na tyle oryginalna i odrębna od wszystkiego, co znamy z tradycji Zachodu, że wielu powątpiewa, czy kiedykolwiek będzie możliwe prawdziwe "zrozumienie" pomiędzy kulturami Dalekiego Wschodu a Zachodu, cokolwiek by to "zrozumienie" miało oznaczać.

Proponuję więc sz. Czytelnikom zapoznanie się z krótką książeczką pt. "Tao programowania" autorstwa Geoffreya Jamesa, znalezioną w sieci i przerobioną przeze mnie na zdatny do czytania pdf. Wpisuje się ona w nurt popularny w literaturze popularyzującej wschodnie filozofie i religie, szeroko obecny szczególnie w obszarze anglojęzycznym, chociaż do pewnego stopnia echa jego możemy obserwować również w Europie kontynentalnej i Polsce. Jakkolwiek sądząc po tytułach obecnych na naszym rynku księgarskim czas największej popularności tego rodzaju tekstów dawno mamy za sobą (w latach 90-tych wydawano mała dziesiątki książek poświęconych różnym wschodnim systemom filozoficzno-religijnym), warto się z tym krótkim tekstem zapoznać głównie z racji jego humorystycznego charakteru, w którym autorowi udało się stworzyć całkiem zgrabną karykaturę..

Rozdawanie statuetek Oskara nie od wczoraj jest synonimem bezguścia, blichtru, samodurstwa, kabotyństwa i hipokryzji. Jednakże podczas ostatniej "gali" przekroczono kolejną cienką (zresztą nie tak znowu cienką) czerwoną linię. Konferansjer prowadzący to targowisko próżności pojawił się na scenie w bieliźnie. Wyglądał i zachowywał się jak gwiazdeczka filmu porno dla homoseksualistów. Jego obcisłe gatki należycie eksponujące ponętne genitalia oraz odpowiednia muskulatura niewątpliwie zrobiły wrażenie na kabotyńskiej publice - wśród któtrej - co tu dużo ukrywać, procent tych o odmiennej orientacji jest większy niż przeciętny. Pikanterii takiemu wizerunkowi dodaje fakt, iż w USA obcisłe gatki jak te zaprezentowane podczas gali są synonimem bezguścia, podobnie jak podkoszulek a la Kowalski z filmu "Tramwaj zwany pożądaniem", zdobiący tors Marlona Brando. W USA uznaje się za odpowiednie luźne bokserki - które ukrywają należycie genitalia. Obcisłe męskie bikini to rekwizyt z kategorii dla homoseksualnych fetyszystów. Słowem sięgnięto szamba i to wypełnionego wyjątkowo paskudną gnojówką, którą rozlano na cały świat, najpewniej zreszta - niestety - ku głupkowatej uciesze gawiedzi spragnionej takiego chleba i takich igrzysk.
Przyglądając się popisom konferansjera w desusach zastanawiałem się co by było, gdyby na scenie w negliżu porno pojawiła się konferansjerka? Jaka reakcja byłaby na taki fakt, co na to powiedziałyby - np. - feministki?
Przychodziły też mi do głowy skojarzenia z karykaturami..

Tak naprawdę jest to moja pierwsza praca filozoficzna jaką napisałem. Stanowi ona esencję celu mojej filozofii.

Schemat



Objaśnienie

1. Zasady moralne zostały przez człowieka wykształcone na przestrzeni tysięcy lat i udoskonalone do dnia dzisiejszego. Określają one podstawy prawidłowego funkcjonowania człowieka.

Wszystko co zbudowane z atomów składa się na materialną rzeczywistość, która nas otacza. Wykorzystujemy ją do naszego rozwoju, jednocześnie ją zmieniając, abyśmy mogli jeszcze lepiej z niej korzystać.

Człowiek tworzy idee, aby usprawnić własne funkcjonowanie, jak i wykorzystuje je w innych dziedzinach do kreowania nowych wspaniałych rzeczy.

2. Dzięki zachowaniu trzech podstaw jakimi są materialna rzeczywistość, zasady moralne oraz idee powstaje optymalne środowisko dla człowieka. W tymże środowisku człowiek jest zdolny do wytworzenia mądrości na podstawie analizowania powyższych trzech elementów. Człowiek wykorzystuje mądrość przede wszystkim do doskonalenia samego siebie, a także własnego otoczenia.

3. Kultura jest kluczowym elementem w rozwoju człowieka i wynika z samego faktu bycia istotą inteligentną, a także społeczną. Jest ona materialną częścią człowieka i jego cywilizacji. Esencją kultury jest dogłębne poznanie, wykorzystanie, przystosowanie oraz ujarzmienie materialnej rzeczywistości zgodnie z ludzkimi potrzebami. Opanowanie rzeczywistości od strony materialnej to jeden z celów niezbędnych do osiągnięcia..

Chciałbym raz jeszcze ( może ostatni w dłuższej perspektywie ) poruszyć kwestie cierpienia .
W kontekście istnienia cierpienia nie da się zignorować cierpienia , które człowiek zadaje zwierzętom .
Polecam gorąco książke Michaela Schmidt-Salomona
Książka zajmuje się szeroko rozumianą etyką , obecnością lub jej brakiem w wielu newralgicznych obszarach kształtowania się społeczeństw , międzyludzkich interakcji jak i interakcji człowiek - zwierzęta

A oto kilka cytytów :

Humanizm ewolucyjny - Michael Schmidt - Salomon
Jeremy Bentham :
Niech nadejdzie taki dzień , kiedy pozostałe stworzenia posiądą prawa , których ręka tyrana jedynie mogła ich pozbawić . Francuzi już zrozumieli , że czerń skóry nie jest powodem , by pozwalać na pastwienie się nad człowiekiem . Oby nadszedł dzień , w którym rozpoznamy , że liczba nóg , rodzaj owłosienia czy końcówka os sacrum ( ogona ) są równie niewystarczającym uzasadnieniem podobnego traktowania każdej czującej istoty . Bo jakimże innym kryterium mielibyćmy się tu kierować Zdolnością do myślenia czy raczej mowy ? A przecież dorosły koń czy pies to stworzenia nieporównywalnie inteligentniejsze od noworodka czy tygodniowego a nawet miesięcznego dziecka . I choćby założyć , że jednak są inne , to na co by się to zdało ? Pytanie nie brzmi : Czy potrafią myśleć ? albo : Czy mają mowę ? ale : Czy są zdolne odczuwać cierpienie ?

Michael Schmidt-Salomon

Uwzgędnienie reguł etycznych ma szczególne znaczenie , gdy interesy człowieka wchodzą w konflikt..

Przedstawiam moją autorską definicję moralności (przy jej tworzeniu opierałem się jedynie na własnych przemyśleniach). Moim celem jest stworzenie uniwersalnej definicji, która pozwoliłaby wyeliminować wszelkie nadużycia związane z pojęciem moralności. Chciałbym poddać ją dyskusji, aby sprawdzić czy czegoś nie pominąłem.

Moralność to postępowanie opierające się na dwóch płaszczyznach: materii organicznej (istot żywych) i nieorganicznej. Zakłada ona, że żadne działanie (zarówno pośrednie, jak i bezpośrednie) istoty rozumnej nie może skutkować cierpieniem psychicznym, fizycznym bądź pozbawieniem życia dla innych istot żywych. Jeżeli jednak:

- nie zostało potwierdzone, iż dane istoty żywe (np. rośliny czy bakterie) posiadają zdolność odczuwania cierpienia,

- przetrwanie (z przyczyn fizjologicznych) istoty rozumnej wymaga pozbawienia życia innej istoty żywej - z wykluczeniem istot rozumnych,

To w powyższych wypadkach, w kontekście moralnym traktujemy je na równi z materią nieorganiczną.

Natomiast w przypadku materii nieorganicznej żadne działanie (zarówno pośrednie, jak i bezpośrednie) istoty rozumnej nie może skutkować świadomym wykorzystaniem jej bez pożytku dla siebie i innych istot rozumnych (czyt. zmarnotrawieniem bądź zniszczeniem).