Witam!
Zostałem wychowany w katolickiej rodzinie. Co niedziela kościół, komunia św. , raz na miesiąc spowidź-to tak na "zewnątrz". A "wewnątrz"? Odp. hipokryzja i obłuda.
MOja matka nauczała mnie nauk katolickich - kiedy byłem w wieku przedszkonym. Pamietam sytuację, kiedy powiedziała mi,że Jezus umarł za moje grzechy na krzyżu. Jako 6-letni chłopka rozpłakałem się. Pomyślałem sobie: "Jestem grzecznym chłopcem. Co ja takiego zrobiłem,że Jezusa przybito do krzyża?".
Innym razem maka opowiadała mi o życiu wiecznym w niebie. Opowiadała mi,żew niebie będe cały czas bawił się, jadł banany i pomarańcze...{produkty deficytowe w PRL-u...}Znowu "obudził' sie mój rozum. Pomyślałem: "Jakie to musi byc nudne: cały czas bawić się i fruwać miedzy chmurami".
Kiedy usłyszałęm o piekle pomyślałem: "Jakich rzeczy musi człowiek dokonać, aby cały czas gotowac się w garnku ze smołą?". Pomyślałem: "Na miejscu Boga, za jeden dzień grzeszenia skazałbym człowieka na tydzień mąk..." Ale ,żeby skazywac człowieka na niewyobrażalnie długą wieczność w piekle...? Tego nie rozumiałem od przedszkola.
Matka nuczała mnie,że Bój jest wszędzie. Wracając pewnego dnia z pzredszkola zastanawiałem się: "Czy Bóg moze byc w takim ohydnym i śmierdzącym miejscu jak taoleta? , "Pzrecież mama powiedziała ,że Bóg jest wszędzie...". Kiedy dowiedziałem sie o dogmacie trójcy pomyślałem: "Dlaczego Bóg ukrywa przed ludzmi tajemnice trójcy- to znaczy,że w jednym Bogu są trzy postacie". Czy Bóg siedzi na tronie..

Zakładam, że my wszyscy jesteśmy tym samym Bytem, który nieustannie eksperymentuje sam ze sobą,próbując zrozumieć naturę swojego bytu.Takie założenie wydaje mi sie prawdopodobne.
Jeżeli bowiem Byt stwierdził, że istnieje i uzyskał w ten sposób samoświadomość to również zauważył entropiczną, a nawet ogólną pustkę jego otaczjącą.Wydaje mi się, że ów Byt dotknęło poczucie samotności i zwątpienia w sens swego istnienia.Także z pewnością narodziła się w nim ciekawość natury swojego Bytu i chęć owej bytności zrozumienia.Stąd łatwo wyprowadzić wniosek, że dalsze istnienie (np. nasze) to rodzaj eksperymentu, który ma na celu rozważyć róznorakie cechy istnienia.

Witam. Kwestie tego typu były już pewnie podnoszone, ale mimo wszystko wyrażę swoją opinię.
Według mnie nauka opiera się na wierze - choć oczywiście nie tylko -i osoby będące na prawdę racjonalistami powinny to uznać. Są to oczywiście dla większości naukowców i ludzi uważających się za racjonalistów stwierdzenia nieprzyjemne, jednak jeśli chcą naprawdę być jak najbardziej obiektywni, powinni się z tym zgodzić.
Pozdrawiam

Dzień dobry
Chciałbym się przywitać jako nowy forumowicz i sprawdzić działanie forum. Uczynię to, zaczynając oczywiście nowy wątek.
Myślę, że to będzie frazes, ale pozwalam sobie na małą refleksję.
Używanie rozumu jest bardzo wyczerpującą i niewdzięczną pracą. Można przez dziesięć godzin machać łopatą i po skończonej pracy widzimy efekty w postaci wykopanego rowu. Ale myśleć, skupiać uwagę, koncentrować się i nie zbaczać z celu myślenia - to zadanie godne heraklesa. To chyba dlatego racjonalizm jest trudną filozofią.
Zgodzicie się ze mną, prawda?

Mam takie pytanie. Jak Wy, osoby które uważają się za racjonalistów (nie twierdzę że nimi nie są, to po prostu ostrożne sformułowanie), odnosicie się do idei równości kultur? Czy uważacie inne kultury z gorsze ? Czy uważacie ludzi którzy w nich żyją za głupszych, mniej rozumnych, albo niedoinformowanych ? Czy to, że zetknąwszy się z nauką zachodnią nie odrzucają swojego sposobu widzenia świata, uważacie za przejaw głupoty ? I w końcu czy dążąc do propagowania racjonalizmu i naukowego poglądu na świat godzicie się z tym, że w stosunku do kultur zupełnie odmiennych od naszej oznacza to ich przekształcanie a czasami niszczenie ? Czy uważacie, że macie do tego prawo ?
Pozdrawiam

W mediach słyszy się różne opowieści na temat Satanizmu (Szatanizmu, Lucyferianizmu, etc) ale co to w istocie jest?
Dla mnie (przynajmniej tak to nazywałem) to był bunt przeciwko temu co zastałem. Był to sprzeciw istniejącym zasadom moralnym (nie sprawdzającym się), symboliki kultu "mutacji Jahwe" i głupocie powszechnej. Kpiłem sobie z tego wszystkiego używając nazwy Satan. Robiłem nie dlatego aby coś "Satan" miał znaczyć. Robiłem to z tego powodu, że "Satan" był zakazanym tabu dla powszechnej mentalności. Był jak woda, którą można zmyć błoto dulszczyzny. Był odświerzającym powiewem czystego powietrza, które dawało odetchnąć od wdychania powszechnej hipokryzji.
Był potrzebny.
Jak odreagowałem to teraz nazwa "Satan" nie znaczy nic specjalnego.

Mój paradoks dedykuję Zielonej
Walka z religią ma sens wyłącznie z punktu widzenia osoby wierzącej. Z punktu widzenia ateisty jest ona absolutnie bezsensowna.
No bo zastanówmy się. Czy gdyby dany osobnik wiedział, że jego walka z jakimkolwiek zjawiskiem przez kilkadziesiąt lat nie przyniesie żadnych istotnych razultatów a za kilka, kilkanaście lub co najwyżej kilkadziesiąt lat zjawisko to i tak przestanie występować, uznałby prowadzenie tej walki za racjonalne? Chyba nie.
A tak właśnie ma się sprawa ze zwalczniem religii przez ateistów. Jest absolutnie pewne, że ich walka przez najbliższe kilkadziesiąt lat nie przyniesie żadnych istotnych rezultatów. Natomiast za kilka, kilkanaście lub kilkadziesiąt lat problem religii przestanie istnieć. Przestanie - bo nastąpi KONIEC ŚWIATA. Oczywiście idywidualny koniec świata danego ateisty.
No bo cóż z tego, że po mojej śmierci świat być może będzie istniał, co wcale nie jest takie pewne (o ile wiem, nikt jeszcze nie potwierdził, że po jego śmierci świat nadal istniał; stwierdzono tylko, że świat istnieje po śmierci innych). Nawet jeżeli będzie istniał - to nie będzie to już MÓJ świat. Będzie moim w nieskończenie mniejszym stopniu niż najdalsza gwiazda najdalszej z galaktyk. I o ile niezbyt mnie wzrusza, czy w układzie planetarnym tej gwiazdy istnieją istoty rozumne, a jeżeli - to czy wierzą w jakiegoś swojego Boga czy nie (nigdy się raczej o tym nie dowiem, nie mówiąc już o jakimkolwiek moim wpływie na ich przekonania),..

Jestem młodym racjonalistą. Moja orientacja polityczna w kwestii spraw obyczajowych jest skrajnie liberalna. Jednak zapytany niedawno o orientację gospodarczą nie potrafiłem udzielić jednoznacznej odpowiedzi. O tego czasu rozważam ten problem i raz to rozumuje że jakem liberał takem powinien nim być na całej długości. Z drugiej strony wizja państwa opiekuńczego jest dla mnie (z wierzchu przynajmniej) atrakcyjna. Ostatecznie doszedłem do niepokojącego wniosku że mam na to głęboko wyje.. znaczy sie jest mi to obojętne. Głodny wiedzy na ten ważny temat proszę Was o link do stosownej publikacji która zwięzłym językiem wyjaśnia różnice między tymi postawami a także "wady i zalety" ich zastosowania.
NIE PRÓBÓJCIE MNIE PRZEKONAĆ.
Mój problem wynika z niedoinformowania. Jestem pewien że otrzymawszy rzetelną wiedzę na ten temat będę mógł sam ustosunkować się do tego zagadnienia.
Jest jeszcze jedna trapiąca mnie wątpliwość- Którego z aspektów polityki- społecznego czy gospodarczego- dotyczy podział na prawicę i lewicę. Nikt do tej pory nie wyjaśnił mi tego przekonywująco.

1.Dlaczego racjonalizm krytykuje wiarę? Przecież faktem jest, że istnieją ludzie wierzący!
2.Dlaczego racjonalizm nie krytykuje nauki? Przecież faktem jest że wynalazki rozumu zabiją innych ludzi(stwarzają coraz to nowsze ,wyrafinowane sposoby zabijania) !
3.Dlaczego ateiści tworzą swoją wiarę ,szukają sprzymierzeńców? Przecież posiadają nie graniczone zasoby wiedzy ,która nie potrzebuje gromadzić wokół siebie ludzi!
4.Dlaczego masoni potrzebują ludzi do rządzenia światem ?Przecież są zamożni i inteligentni !
Pytania dodatkowe :
1.Jak trafić 6 w totka?
2.Co było pierwsze kura czy jako?
3.Jak wytłumaczyć ludziom że ich życie nie ma sensu (polega tylko na jedzeniu i rozmnażaniu się)?
4.Co racjonalista myśli o idealizmie?
5.Jak pocieszyć człowieka, gdy wszystkie środki techniczne zawiodą?

Jestem ledwo od 2 dni na racjonaliście i już zauważyłem pewne niepokojące tendencje.Chodzi mi mianowicie o to,że zauważyłem u niektórych dziwną manierę w wypowiedziach na forum-zatrważającą wręcz pewność siebie.Rozumiem,że można być o czymś święcie przekonanym,ale nie upoważnia to do sypania dogmatami lub co najmniej braku pokory.Gdzie się podział programowy sceptycyzm?Gdzie jest zdroworozsądkowa ostrożność przy formułowaniu myśli na mozliwie najbardziej zawiłe i niesprawdzalne tematy?Nie będę się dalej nad tym rozwodził, nie będę podawał nazwisk.Ograniczę się jedynie do apelu o więcej skromności i otwartości.
Pozdro dla całej ekipy